CATTIVI DI WROCŁAW

czeńdżes

2011-01-16T10:51:00.003+01:00

chciałbym móc napisać, że przyszedł w końcu ten dzień ostatni, kiedy trzeba było podjąć męską decyzję i wyjechać, ale życie jak zwykle okazało się być bardziej szare od rolki papieru toaletowego drugiej kategorii. decyzja dojrzewała powoli, gnoiła się jak jakiś wrzód podskórny i pekła...

tekst z początku stzcynia 2011.

pozmieniało się dopiero pod koniec czerwca. od lipca jestem w chorwacji...

takie tam

2010-10-31T08:58:00.005+01:00

drugi dzień na wkurwie.

sytuacja z moją sis jak zwykle skomplikowała się na tyle, że nikt nie wie, co robić... stąd wkurw, bo niemoc, bo przyczyny i skutki, bo ciężar i obawy. dupa do kwadratu!

w zeszłym tygodniu, kiedy stałem na rynku pod kieliszkiem, włączył mi się system szukania własnego miejsca. czekałem na Nich i gapiłem się na ludzi przechodzących wzdłuż północnej pierzei rynku: tubylców zbierających do wina, pijanych engliszów, pijanych mammamia, brzydkie polakówy w mini na mrozie i cieszyłem się, że za kilkanaście godzin wrócę do mojego pokoju w niemoim mieście.

wczoraj, kiedy stałem w małej pizzeri na largo argentino, doszedłem do wniosku, że aby czuć się dobrze, muszę być przynajmniej 800 km od domu, by nie patrzeć na to, co wyprawia moja sis. jakbym przez całe życie przed nią uciekał...

wkurw!

matriksy, orwelle i inne ecie pecie

2010-10-03T11:29:00.003+02:00

Może to numerologia, może zły horoskop, w każdym bądź razie dnia 1.10.2010 o godzinie 11:00 zadzwonił do mnie mój szef:

- E, wysyłałeś mi jakiś sms?

- Nie, a co?

- A bo właśnie doszedł do mnie jeden sms od ciebie...

Wszystko by było ok, gdybym się pomylił i wysłał wiadomość do niego zamiast do mojej lubej czy innej osoby, problem w tym, że nie wysyłałem niczego, a w momencie, kiedy szef otrzymał sms (o 10:58), wracałem właśnie z porannej kawy w barze, telefon zaś leżał na stole w kanciapie szumnie zwanej biurem. Największym problemem była jednak kompromitująca mnie treść smsa, w którym zwracałem się do pana S w związku z zakupem większej partii towaru za plecami mojego szefa...

Sytuacja co najmniej kafkowska - z jednej strony szef, który ma dowód w postaci smsa, że robię coś bez jego wiedzy, z drugiej strony ja, świadom faktu, iż nie wysłałem niczego!!!

Cały jebany dzień wisiałem na telefonie, tłumaczyłem się, szukałem dowodów na to, że jestem przecież niewinny (bilingi na stronie operatora telefonii komórkowej), kiedy zadzwonił szef i powiedział mi, że rozmawiał z managerem producenta obuwia, który naopowiadał mu niestworzonych historii o moich kontaktach z panem S!!!

O kurwa, to mało powiedziane, jak się czułem w tym momencie... W jednej chwili wszystko stanęło na głowie, plany i wizje poszły się fuckać, mogłem sobie zacząć rezerwować bilety do domu. Sraczka jednym słowem!

Przypomniała mi się wtedy pewnien mail, którego nie mogłem oficjalnie zdobyć, który polecono mi sprokurować za pomocą serwisu fake e-mail (podpowidział mi to ten sam manager od niestworzonej historii). W googlach znalazłem przynajmniej pięć stron, które oferują usługi typu fake sms! Zalogowałem się na jednej z nich i za 1,35 ojro wysłałem fake smsa, jako dowód na to, że istnieje możliwość otrzymania smsa bez wysyłania go z telefonu.

Penis, za 1,35 ojro można człowiekowi zniszczyć życie! Witamy w 21. wieku.

p.s. po nitce do kłębka udało mi się oczyścić z zarzutów i dojść do osoby, która na 99% wysłała wiadomość do mojego szefa.

kurcula

2010-08-08T17:57:00.002+02:00

generalnie nie lubię szczochów z bąbelkami, które szumnie nazywają jasnym piwem, ale zgodnie z teorią mojego współlokatora, że nie ma lepszego sposobu na odwodnienie, to w upalne dni zdarza mi się gasić nimi pragnienie. w dnie dna na kurculi wystąpiły takie właśnie okoliczności, zamówiłem więc lokalne jasne kurcovaczko i usiadłem obok tubylców. byli to lokalni przedstawiciele kultury alternatywnej z rodziny wytarte jeansy, tłuste włosy i tatuaże, którzy rozmawiali sobie o życiu:
- no, to co tam u ciebie?
- a nic, takie tam, wszystko po staremu.
- e widzę, że coś marnie wyglądasz, co cię gryzie?
- ha, a co mnie może gryźć? standard - egzystencjonalne lęki, strach, niepewność jutra, co, czym, jak i kiedy. jak uda mi się w końcu rozwiązać te problemy, to będę weselsza.
w tym momencie przypomniała mi się wrocławska rozmowa sprzed kilku dni. mój przyjaciel (w prastarym tego słowa znaczeniu) zapytał mnie:
- no stary, prawie trzydziestka na karku i co teraz? do niczego kurwa nie doszliśmy...

hmmm... ale to chyba nie to, co miałem napisać o kurculi. trzeba będzie jutro porpracować nad wpisem numer 2. idę porobić trochę zdjęć.

Marszin

2010-07-04T11:51:00.003+02:00

kiedy byłem mały moi rodzice zabierali mnie na spotkania do klubu głuchoniemych na braniborskiej. z tego okresu pamiętam zaledwie kilka rzeczy: ogromną szachownicę w podwórzu, głuchoniemych dorosłych, głuchonieme dzieci wydające z siebie dziwne nieartykułowane odgłosy, zmęczenie w późnychgodzinach wieczornych, śmiertelną nudę i pewną kobietę, która mówiła do mnie Marszin. lubiłem ją, a może bardziej lubiłem jej wadę wymowy? bo przecież nie wiem, jak się nazywała, kim była dla moich rodziców, dlaczego w pewnym momencie zniknęła, nic.

pewnego dnia gdzieś pomiędzy 93. a 96. rokiem ktoś zadzownił do drzwi, właściwie to zapalił światło, bo u nas w domu nigdy nie było dzwonków tylko żarówki. nawet jak się przeprowadziliśmy do nowego mieszkania, to i tak mieliśmy żarówę, bo dzwonek od samego początku był zepsuty, jakby wiedział, że i tak nie będzie potrzebny. zapaliło się to światło-dzwonek, wyszedłem na korytarz, otworzyłem drzwi i usłyszałem Marszin. zaczęła mnie pytać o rodziców, ktorzy byli na działce, o brata. kiedy usłyszała. że nie żyje, stwierdziła, iż coś ze mną nie tak, machnęła ręką i odeszła.

wieczorem poinformowałem starych, że była tamta pani z klubu, ta, co mówiła na mnie Marszin, ale nie pamiętali, bo nigdy nie słyszeli jej wady wymowy...

taka patowa sytuacja, lekko z dupy, która przypomniała mi się dziś rano (nie wiedzieć czemu).

Marszin

ósemka

2010-03-17T18:07:00.003+01:00

dziś na tapecie wyścigi konne. bukowski był od nich chyba uzależniony, bo zwykł namiętnie się rozwodzić nad końmi z dwukołowymi powozikami i chudymi palantami na nich (a może to były wyścigi bez zaprzęgów?), ścigającymi się na zakurzonym jajowatym torze, nad emocjami towarzyszącymi wyścigom, obstawianiu, wygrywaniu, a ja nigdy niczego nie kumałem. o co ci, prostytutka, chodzi? to tylko wyścig zwierzaków przecież...

pierwszym hipodromem, jaki widziałem z bliska, był ten koło naszego hotelu w montegiorgio. poszedłem tam z nudów którejś soboty po pracy, by przegrać 5 euro, bo kto obstawia najwolniejszego konia na treningu przed wyścigiem tylko dlatego, że jest czarny i nazywa się Geronimo? nieważne.

dziś po obiedzie wstąpiłem z moim compagno z pracy do agencji hippicznej, gdzie kilku spoconych dziadków wodziło wzrokiem po ekranach telewizorów, na których symultanicznie wyświetlano wyścigi. compagno rzucił okiem na sytuację, czasy, nazwiska, imiona koni, powiedział, że ósemka w modenie, zapłacił i odszedł. podszedłem do okienka, zamówiłem to samo i odszedłem z kwitkiem. ustawiliśmy się pod telewizorem obok tych dziadków, zadarliśmy głowy i patrzyliśmy razem z nimi pocąc się z podniecenia.

czwórka, dziewiątka, jedynka, siódemka, szóstka, gdzie jest, prostytutka, ósemka? wlecze się na końcu stawki, 10 euro poszło się jebać. po pierwszym tysiącu metrów ósemka zaczęła przyspieszać, powoli mijała szóstkę, siódemkę, by na ostatnim okrążeniu, o dziwo, zwyciężyć.

przy kasie otarłem pot i odebrałem moje 34,50.

peep

2010-03-16T20:20:00.004+01:00

lubię obserwować ludzi w środkach komunikacji miejskiej: dziwne grymasy na anonimowych twarzach, śmieszne tiki, układ zmarszczek czy worów pod oczami (podoczników). staram się czytać w ich myślach, zgaduję imiona, jednym słowem zabijam czas.

ostatnio naprzeciwko mnie jechała jakaś ukraińska baba, wyglądała co najmniej na Nadię Kołhozowicz Drohobyczewską. z wielkiej torby ze skaju wyciągnęła kilka zdjęć (rety jak dawno nie widziałem zdjęć zmaterializowanych na papierze) i wpatrywała się w nie namiętnie, zupełnie jakby nie rozpoznawała osób czy miejsc na nich uwiecznionych. a może miała tylko za słabe okulary...

gapiła się tak na te zdjęcia, tasując je powoli, a ja głowiłem się nad znaczeniem pojawiających się co rusz grymasów:

wuj Wasyl, ljubiłam ga, alje sabaka pił zbyt dłużo. maćiuszka, ja nie mogła jej widźjeć, a patom umierła. wnuczek Igor, jakje dłuże dźjecko.

gdzieś przed tiburtiną Nadia spakowała zdjęcia i wysiadła w pośpiechu. przez chwilę wpatrywałem się jeszcze w puste miejsce po niej, po czym zacząłem się rozglądać za następną ofiarą.

toc toc

2010-03-14T22:20:00.002+01:00

halooo...

jest tu ktoś jeszcze? cattivi? cattivissimi?

palce odzwyczaiły się od pisania, oczy od czerwieni liter. staję do raportu i melduję posłusznie, że dorosłem, iż dojrzałem i mógłbym nawet założyć rodzinę (gdyby tylko zaszła taka potrzeba), a może tylko przyzwyczaiłem się do takiego życia?

rety, przeglądałem starsze posty i czułem się jak Krapp odsłuchujący swoich taśm.

to było tak dawno, to było takie śmieszne w tej swojej tragiczności, fatalności i bezwyjściowości, takie naiwne choć wtedy tak śmiertelnie poważne. buhahem wybuchłem.

od dziś postaram się o nulla dies sine linea.

dziękuję, dobranoc

kuddus

2009-05-05T21:36:00.002+02:00

kuddus jest banglijczykiem. mały, grubawy, z wystającymi przednimi zębami. mówią na niego johnny, bo jego imię zupełnie nie pasuje do śródziemnomorskiej scenografii, w jakiej mu przyszło żyć, bo właściwie to kogo ono może obchodzić? johnny bardziej przypomina punkt topograficzny na mapie miasta, gdzie można tanio kupić, czy funkcję dokonywania transakcji z termniem płatności od trzydziestu do sześćdziesięciu dni, jaką mu przyszło spełniać, niż człowieka.
mało kto wie, że kuddus zapłacił osiem i pół tysiąca zielonych, by móc opuścić swoją ludową ojczyznę, iż dotarcie na półwysep zajęło mu dwa długie lata.
swój własny wkład zarobił, na resztę złożyła się rodzina, przyjaciele. spotkanie z lokalnym przemytnikiem, przekazanie pieniędzy i podróż do rosji, gdzie handlował chińskimi śmiećmi. później była ukraina, słowacja, jakieś schronisko dla uchodźców w austrii, następnie ancona i rzym.
kuddus każdego dnia uczy mnie geometrii pokory ze swojej trzecioświatowej perspektywy...

der zug

2008-11-03T19:24:00.002+01:00

budzi mnie kac. w żołądku mdłości, w głowie zamęt, w ustach niesmak. podłoga i krzesło pomagają mi się podnieść z barłogu, szafa zaś i ściana dojść do kibla. dupę opieram na desce, łokcie na kolanach, głowę na dłoniach. moczowodem wydalam z siebie alkohol.

impresja

2008-09-12T23:22:00.004+02:00

z nieba okrytego płaszczem tegetthoffa padają pierwsze krople, uwalniając ciepło kumulowane przez wszystkie upalne dni lata w asfaltowo-betonowo-kamiennych elementach ulic, nasycając powietrze wilgocią do granic oddychalności. ciężkie fioletowe chmury migocą odblaskami elektrycznych wyładowań, rozświetlając pogrążoną w mroku ulicę. to tu, to tam, ktoś podbiega do taksówki, przebiega przez ulicę. mrok. błysk. deszcz przybiera na sile, przygarbiając jeszcze bardziej skulone postaci bez parasolów w drodze do suchych oaz pod arkadami, w bramach, pod okapami czy balkonami.
w mokrych chodnikach przeglądają się zielone światła aptecznego neonu, odblaski anonimowych sklepowych witryn. asfalt pokryły czerwono-białe markery świateł samochodów, ciągnących się sznurem ku rozoświetlonej piazza venezia na końcu ciemnego tunelu viale del corso. prowadzą mnie one przez mrok do przystanku 40, gdzie krzyżują się główne drogi uciekających przed deszczem...

pauper express

2008-09-02T11:12:00.004+02:00

ostatnia sierpniowa noc na skraju lata napietnowana rozstaniem, w oczekiwaniu na nocny ekspres nr 240. Ona zostawia mnie na peronie, po czym znika w hallu zagrzebskiego dworca. o 23:30 zajmuje miejsce przy oknie naprzeciwko cherlawego blond Rumuna. wagon numer 341 przypomina stajnie podzielona na osmioosobowe boksy przedzielone waskim korytarzem. w boksie obok spocony wegierski koksiarz w przyciasnej koszulce. przede mna po lewej drobna hiszpanka z corka splodzona z purgerem, ktory wlasnie zegna sie z nimi nosem i dlonmi przyklejonymi do brudnego okna. dalej po prawej modelka z silikonem w gornej wardze w drodze do mediolanu. z tylu docieraja do mnie fragmenty rozmow po polsku, angielsku, wlosku.
o 23:45 z odlaczanego wlasnie wagonu nr 343 dociera do nas pierwsza fala podroznych lakomie zajmujaca wolne miejsca: wasaty wloch sztuk 1, mloda kobieta sztuk 1. w boksie obok tega wloszka sztuk 1, farbowany pan z wasem a la valentino, rumun w welnianym swetrze i inni mniej lub bardziej rzucajacy sie w oczy podrozni.
nowi oswajaja przestrzen numer 431 kosymi spojrzeniami, polusmiechami takimi samymi jak ludzi, ktorym zrobilo sie nieswojo przy beknieciu lub pierdnieciu w miejscu publicznym. starzy badaja grunt, nawiazujac pierwsze rozmowy w jezykach posrednikach. angielski natychmiast zastepuje wloski, mieszajac sie z krazacymi w powietrzu fragmentami po rumunsku, chorwacku, polsku, wegiersku.
o 23:55 podrozni lapia sie za telefony, by obwiescic swiatu, ze w koncu ruszylismy. przymykam oczy, zamieniam sie w sluch.

wloch z wasem do mlodej rumunki:
- soon bedziemy w italia, tam train no problem.
- si, mersi.

farbowany pan z wasem a la valentino (dalej rudolf) do grubej wloszki:
- a tso bendze, kiedy przyjdom tsi, tso majom rezerwacje?
- nie wiem, trzeba kogos zapytac.

rudolf do modelki:
- scusi, co robits, kiedy przyjszts persona z rezerwacja?
- nie wiem.

rudolf do grubej wloszki:
- tso tu robia tsi ludze? dokond jada?
- nie wiem, chyba do venezia.
- ale kim oni som?
- wydaje mi sie, ze sa tu persony z calej europy.
- dz-iwne. nits nie rozumiem. a gdze my teraz jestezmy? tso to za kraj?
- to chorwacja.
- a gdze to jest w jugoslawii?
- tak w jugoslawii. a zaraz bedzie slowenia.
- a slowenia nie jest w unii?
- nie wiem, chyba nie.
- dz-iwne, dz-iwne.

do wagonu wchodza policjanci. sprawdzaja dokumenty. w powietrzu mijaja sie rozpoznawcze spojrzenia przelatujace od paszportu do paszportu, od dowodu do dowodu.

rudolf do policjanta:
- ecscuse me, tso robits, jak bendom people z reservation?
- Ja nie know.

policjant do rudolfa:
- putovnica please.

w powietrzu mignal czerwony paszport z krzyzem w herbie i jakimis napisam cyrylica. zabawne grek z wasem a la valentino udawal wlocha.

zasypiam.

kolor

2008-07-07T22:59:00.002+02:00

zmienilem kolor... prawie jak majkel dzekson

kurrykulum wicie or disconnected

2008-06-27T12:40:00.004+02:00

ja, janek chrystusowski, urodzony w zlobianach dolnych w powiecie stajenskim przed wszystkimi wiekami, na co dzien zajmuje sie ewokowaniem bytow z niebytu zapomnienia w terazniejszosci naszpikowanej przeszloscia. w domu, w miejscach publicznych wskrzeszam swoje wspomnienia, recykluje mysli o ludziach zywych, o ludziach martwych, przywoluje kolory, ozywiam smaki, analizuje zapachy, wizualizuje miejsca, przynosze odniesione wrazenia.
calkiem niedawno w smaku cebuli odnalazlem cien mojego ojca. widzialem go tak wyraznie! gotowal obiad, usmiechal sie do mnie i cos mowil niemo.
innym razem w kropli potu pani w srednim wieku zobaczylem kawalek matki. wlasnie wrocila z ogrodu, taki sam odcien skory na ramieniu lekko musnietym staroscia.

itd

nieeeeee

2008-06-24T16:02:00.001+02:00

czern, gdzie jest nasza cattiva czern? :(

213

2008-06-04T10:56:00.008+02:00

do mrocznego mieszkania dobroczynskich na drugim pietrze wchodzilo sie po ustawionych pod przedziwnym katem kremowych stopniach roznej dlugosci, polaczonych labiryntem upstrzonych plamami cienia polpieter. minawszy pierwsze pietro, zaczalem odczuwac swoisty niesmak gorkawego posmaku porazki, przypominajacy w smaku mdle poddanstwo, ktoremu nieswiadomie sie oddawalem. dyskretnie splunalem. doszlismy. dobroczynski zapukal.
drzwi otworzyla nam pachnaca naftalina sluzaca. zmierzyla mnie swoimi szarymi, niegdys blekitnymi, oczami, po czym kiwnela glowa, abysmy weszli. chcialem cos powiedziec, przywitac sie, lecz slowa utknely mi gardle, kiedy w mroku przedpokoju zabrierala mi plecak, kurtke, buty. czulem sie nagi jak kawalek ciala przeswiecajacy z dziurawej skarpety.
- pani czeka w salonie! - wychrypiala do mnie sluzawka z czarnej otchlani korytarza, ktory ja wlasnie polykal.
pod abazurem stojacej lampy w salonie na zielonej pluszowej sofie siedziala dobroczynska w jakiejs nienaturalnej, malomieszczanskiej pozie z dymiacym papierosem miedzy pozolklymi palcami. usmiechnela sie, burknela cos do meza, zwrocila do mnie.
poczulem, jak mocz z nerek splywa mi do pecherza.
- dzien do-bry! jak minac podroz? wszy-stko w po-rza-dek? jest zmeczo-ny? idz za Adela do twoj po-koj!
pomarszczona dlon sluzacej pchnela mnie w strone czarnej plamy korytarza.
szlismy w kierunku mojego pokoju skapo oswietlonym waskim przejsciem pomiedzy ogromnymi szafami z litego drewna. kazda z nich miala swoj numer 91, 90, 89, 88... przy 84 skrecilismy w prawo.
kurwa, to moj pokoj? przeciez to pokoj dzieciecy! nie ma nawet pelnowymiarowego lozka!
- materac przyniose poznije, pan sie rozpakuje.
stara jedza czyta w myslach. poszla sobie.
majtki i skarpety do jednej, koszulki do drugiej, bluzy do trzeciej, spodnie do czwartej, koszule na wieszak, ksiazki w kat, plyty tez, koniec, plecak rozpakowany.
zaczalem rozgladac sie po pokoju. przy drzwiach na scianie kalendarz z 85, dalej regal, kawalek tapety z misiami, lozeczko, krzeslo, kolejny kawalek tapety w misie, szafa, okno, kacik z pluszowymi zabawkami, stolik z lampka.
jebut! cos ktos uderzyl w drzwi.
to sluzaca przytargala materac i komplet przescieradel.
- za godzine obiad, pan odpocznie.
odczlapala korytarzem do salonu. nie zdazylem nawet zapytac, gdzie jest toaleta.
rozbity, zdezorientowany, wyobcowany, nieswoj, bylejaki, dodupy i w ogole jakistaki bezsensowny usiadlem na materacu. kurwa, ale sie porobilo. zakwaterowali mnie w pokoju przy szafie numer 84, przydzielili lozko, komplet poscieli, wyznaczyli pory posilkow... a mialy byc przeciez tylko odwiedziny.
i ten mocz naciskajacy na scianki pecherza...
wyszedlem na korytarz w poszukiwaniu lazienki.
83, 82, 81... przy numerze 80 znalazlem jakies drzwi. musialem sobie przyswiecic telefonem, by w slabym komorkowym swietle zobaczyc plastikowe postaci murzynkow sikajacych do nocnikow. nacisnalem klamke, wszedlem.
zagubione promienie dziennego swiatla wpadaly do lazienki przez uchylone okno wysoko pod sufitem, wychodzace na wewnetrzny dziedziniec bloku. jedyne przyjemne miejsce w tym chorym domu.
odlalem sie do umywalki, zeby nie robic zbednego halasu, umylem rece, wyszedlem.

wyjebac, najebac, zajebac...

2008-05-16T15:39:00.004+02:00

w oku socjologicznego cyklonu, ktory powywracal wszystko do gory konczynami, czlowiek nabiera specyficznej perspektywy do swiata, bo jakos tak wszystko zaczyna go kopulowac, poniewaz ma wszystko w zakonczeniu przewodu pokarmowego, bo zwisa w stanie spoczynku. kurwa, jakis napuszony truizm mi wyszedl. nie czlowiek, tylko ja, myslami spierdalam od syfu dnia powszedniego, ktorym bombarduja mnie ze wszystkich stron.pl, stron.hr, stron.it czy innych .comow.
ale spokoju nie daja mi dzieci josepha f., cyganie z ponticelli, lorena c. (l.14), ktora w tej chwili raczej nic nie jest w stanie wzruszyc. ... wracajac do tematu

dzieci geniusza zbrodni przez przypadek, josepha f., staly sie, nolens volens, doskonalym materialem badawczym dla psychologow gdybologow, zajmujacych sie przypadkami acobybylo. a co by bylo, gdyby na swiecie wybuchla wojna atomowa i ludzie pozamykaliby sie w schronach noego? nic ciekawego. cofneliby sie w rozwoju, stworzyli nowy jezyk oparty na proykiwaniach, zmutowali, wymarli po kilkudziesieciu latach. ..

cyganie z ponticelli, ktorym gorliwi samosadcy spalili kartonowe barakopolis, bo jakas cyganka chciala ukrasc zdrowe, wloskie, chrzescijanskie dziecko...

czternastoletnia lorena c., co to puszczala sie po katach z kolegami katami zamiast bawic sie lalkami czy innymi atrybutami poznego dziecinstwa, kiedy stala sie brzemienna, gdy uprzejmie poinformowala swoich kompanow jebaczy z mlekiem podnosem, ze jeden z nich sprawil, iz jest w odmiennym stanie, ci... najebali jej, zajebali ja, po czym rozeszli sie do domow.

no comment...
p.s.
na dodatek ostatnio w kenii splonelo kilkoro starcow za czary...

tanti...

2008-05-14T18:30:00.000+02:00

Alice,
tanti auguri a te!!!!!

la merd'

2008-04-15T13:37:00.000+02:00

pozbawione publicznych toalet miasto zalewa fala bezkarnie szerzacego sie merdyzmu w niezapewniajacych nawet niezbednego minimum na publiczne obanzenia tylka miejscach. pod murem, na chodniku, przy smietniku, za weglem, na rogu kwitna wiosenne kupy nieznanej proweniencji, szerzac wokolo swa fekalna won, mile dla oka widoki w postaci lekko zasuszonych bobkow roznej masci, ksztaltow i wielkosci. obok smieci i walajacych sie po ulicach kondomow kupy, to trzecia najwieksza atrakcja turystyczna wiecznego miasta.
martwa natura 21 wieku...

gowno, tampon i Lebensraum

2008-04-09T11:15:00.001+02:00

moj lebensraum to kilka metrow kwadratowych pokoju ograniczonych bialymi scianami z lozkiem, szafa, regalem z ksiazkami, krzeslem, to takze kibel, kuchnia, korytarz, a po wyjsciu z domu kilkanascie centymetrow chodnika, kawalek przystanka, miejsce stojace w autobusie, kilkanascie krokow kladki nad tiburtina, chodnik po drugiej stronie ulicy, ulica, zakret, asfalt, biuro, bar, kibel w pracy, wszystko to, co wyzej wymienilem w odwrotnej kolejnosci.

w moim lebensraumie zmiennyni sa twarze sasiadow, przechodniow, podroznych, wspolrzedne smieci na ulicy, psich, czasem ludzkich kup, zakrwawionych tamponow raz w miesiacu, zuzytych prezerwatyw, petow, butow, zagubionych biustonoszy, lisci i innych przedmiotow wypadlych z normalnego obiegu.

i takie tam...

biednemu wiatr pod nogi

2008-04-05T22:57:00.012+02:00

stado związkowców wyszło na ulice ljubljany domagac się podwyżek płac, bo niewidzialny robal inflacji wpierdala ich zarobki, oszczędności, marzenia, bo przepaśc między managerami a fizolami wypełnia morze pensji, bo kasta posiadaczy, bo nie ma, bo ideały, słowa, hasła...
w dyskusji społecznej głos zabierają ekonomiści:
panowie, to nie czas na podwyżki, w ten sposób inflacja urośnie, musicie byc bardziej wydajni, bardziej wydajni, bardziej wydajni...
my was rozumiemy, wiemy, że inflacja to wasz największy wróg, ale musicie byc bardziej wydajni, bardziej wydajni, bardziej wydajni...

bardziej wydajni, jak mój serdeczny przyjaciel, który zbliżył się do średniej krajowej kosztem swojej młodości, by móc zarabiac jebanych 2300 złotych przez 230 godzin każdego miesiąca, każdego dnia tygodnia, każdej pierdolonej nadgodziny...
...
vanitas vanitatum...

BUONA PASQUA!

2008-03-21T13:04:00.003+01:00

Wesolych Swiat i mokrego Poniedzialku!

Felices Pascuas kochani!

lato - zima

2008-03-05T12:54:00.004+01:00

Kwiecien 2007

Marzec 2008

vrhovec

2008-02-20T09:36:00.002+01:00

Z gazowego piecyka w kącie pokoju wyzutego z czasu rozchodzi się przyjemne butanowe ciepło, którego wysokokaloryczne fale mieszają się w powietrzu z czernią cząsteczek mroku, dźwiękami dawno zapomnianej muzyki, zapachem potu wydzielanego przez plątaninę nagich ciał. Godziny mijają tu innym, niewymierzalnym tokiem, którego zdezorientowany zegar pokojowy nie jest w stanie dokładnie zmierzyć. Na Vrbiku w Jej ramionach chronię się przed czasem, rzeczywistością, by móc przetwarzać teraźniejszość w odległe wspomnienia nieprzeżytych nigdy chwil, odzyskiwać utracone dni, podstawiąjąc fałszywe iksy teraźniejszości w nierozwiązane równania przeszłości. W Jej ustach odnajduję smak pierwszych topornie wyciosywanych pocałunków, w dotyku Jej dłoni rozpoznaję pierwszą średnioszkolną miłość, której przecież nigdy nie było. Upijam się wizjami, Nią, zasypiam.

roses are red, violets are blue, sugar is sweet ... and so are you!

2008-02-14T00:43:00.004+01:00

Para mis kochanissimissimi!

Inwazja wciąż trwa..

2008-01-11T14:58:00.000+01:00

Dla wszystkich, którzy dawno nie odwiedzali Wrocławia!

il grande

2007-12-17T11:55:00.000+01:00

kazdej niedzieli cisze zalegajaca w zakamarkach pustki kosciola san girolamo zagluszja nieme modlitwy do gluchego slepca o zdrowie dla niepelnosprawnych:
niech im wyrosna nogi, wysluchaj nas panie
zebysmy sie mogli smiac, kiedy beda stawiac swoje pierwsze koslawe kroki
niech im wyrosna rece, wysluchaj nas panie
zebysmy sie mogli smiac, kiedy beda uczyli sie ich uzywac
niech odzyskaja wzrok, wysluchaj nas panie
zebysmy sie mogli smiac, kiedy zobacza gowniana rzeczywistosc
niech odzyskaja mowe, wysluchaj nas panie
zebysmy sie mogli smiac, kiedy z ich ust poplynie agramatyczny belkot
niech odzyskaja sluch, wysluchaj nas panie
aby mogli uslyszec nasze klamstwa
...
w apokryficznej ewangelii smierci sw. Judasza zabraklo miejsca na klopotliwe cuda, na prozne nadzieje na zmartwychwstanie, dwulicowe umilowanie blizniego, jakiekolwieq wybaczenie

2007-12-04T11:52:00.000+01:00

Sei gambe stanche, tre pance piene di cannoli e una giornata al sole.

metro 3

2007-11-21T11:02:00.000+01:00

linia A smierdzi dzis moczem. pewnie jakis sfrustrowany pracownik atac-u nasikal do klimatyzatorow, by skompensowac zepchniete gleboko do podswiadomosci zaznane krzywdy czy co go tam dopadlo za zycia.
wracam z polowania na sok jablkowy... o dziwo w rzymie trudno go dostac! mniejsza o to...
gdzies na wysokosci stacji re di roma siada kolo mnie pachnacy, wypacykowany metroseksual.
penis co chwile zaglada mi przez ramie do ksiazki... po penis? przeciez i tak nic nie kuma, bo to cyrylica... ale widocznie go to podnieca. zerka tak, lypie okiem, spoglada i nagle...
na policzku czyje dotyk czegos cieplego i wilgotnego, to cos przesuwa sie powoli w strone skroni, pozostawiajac za soba mokry chlodny slad.
mater ti jebem pedersku! - z przeklenstwem na ustach zrywam sie z plastikowego siedzenia, unosze piesc i lewym sierpowym przykurwiam mu w nos! raz! dwa! trzy! pauza... cztery! z nosa wycieka czerwona struzka krwi, metroseksual patrzy na mnie oszolomiony, swoimi czarnymi oczkami spod pedantycznie wyskubanej liniii brwi, ludzie z wytrzeszonymi oczami odsuwaja sie nieznacznie...
robi mi sie go zal. nachylam sie nad nim, lapie za glowe i pakuje mu jezyk do ust. ecco ti! masz! tego chciales? sei contento? po czym wybiegam przez otwarte drzwi spluwajac obficie...

dlan

2007-11-12T13:39:00.000+01:00

biale podbrzusza tyrrenskich mew na tle grafitowego nieba zataczaja coraz to wezsze kregi nad piazza venezia, by po osiagnieciu swoistego punktu kulminacyjnego rozleciec sie na wszystkie strony, by zgubic sie w przeplatanej pulsujacymi swiatlami miasta czerni nocy. przedstawienie skonczone. czas zazyc doustnie tygodniowa dawke pinta lub dwoch stouta. idac w kierunku via plebiscito, mijam spiacych w witrynach towarzystwa ubezpieczeniowego bezdomnych, owinietych w swoje brudne lachmany. miejsce to wypelnia przedziwna mieszanina zapachow, dociera tu bowiem won pieczonych przez banglijczyka kasztanow, drogich perfumow i spalin, ktore lacza sie w przedziwna kompozycje z odorem niemytych cial, niepranych ubran, odparowanego moczu oraz zaschnietego kalu.
turysci wraz z nielicznymi tubylcami szybkim krokiem mijaja to miejsce zapomniane przez boga i straz miejska, gdzie wypoczywaja postaci godne ostatniego z kregow dantejskiego piekla, odwracajac ostentacyjnie wzrok.
na chodniku lezy dlon. ladna, ksztaltna dlon o dlugich smuklych palcach koloru dojrzewajacych oliwek, troche brudna, troche tlusta. ta dlon wystaje z jednej z witryn, wystaje spod koca. przystaje na moment, by wyczytac z niej zapisana w czarnych od brudu liniach przeszlosc i przyszlosc. nic ciekawego. klade na niej monete i odchodze. dlon drgnela pod wplywem ciezaru dwueurowki, palce zacisnely sie, badajac zimny kawalek metalu, koc uniosl nieznacznie, ukazujac blyszczace oczy i zdziwiona, rozbudzona twarz.
surpriseeeeeeeee

2007-11-10T14:49:00.000+01:00

Frankfurt Oder, October 2007.
My new old home. This is it for the next few months. I am so happy!
I love my job, I love Berlin, I love FFO's green parks, the Oder, my flatmates.
Life's being nice to me.
Italy's waiting, Wroclaw is waiting. I'm coming, though :)
And when are you coming over?

makaroniarze

2007-10-31T10:03:00.000+01:00

- a skad ty jestes? tak, wiem, mowiles mi juz, ale nie pamietam.
- z polnocy.
- yyyyy, to znaczy?
- urodzilem sie w kraju, z ktorym niemcy granicza od wschodu.
- yyyyyyyyy...
- tak, masz racje z jestem z yyyyyy, a nazywam sie ej.
liczba przyglupow, ktorych spotykam na mojej drodze jest zastraszajaca... slodkie idiotki na kazdym rogu, kasiaste buraki w ogrodkach restauracji, rozdmuchane ega do granic mozliwosci wmieszane w stada turystow.
czasem wsiadam do metra i mam wrazenie, ze jade z korpusami wypelnionymi helem. ludzie pozatykali sobie geby oraz inne otwory twarzowe, by w migocacych swiatlach metra lypac na siebie wybaluszonymi od wysilku oczami, jakby sie mieli zaraz udusic. zdaja sie unosic w powietrzu przepelnieni duma z niewiadomoczego, kurczowo trzymajac sie drazkow zainstalowanych w najrozniejszych pozycjach, najczesciej jednak tych wertykalnie zaraz przy drzwiach.
wychodze na ulice i widze ludzi chodzacych po niewidzialnych chodnikach 10 centymetrow nad powierzchnia ziemi. wszyscy pachnacy, eleganccy, ometkowani, patrza na mnie z gory i usmiechaja sie poblazliwie. bije od nich plastikowy oniesmielajacy blask, mimo ze sa przeszyci tandeta, podszyci kiczem.
bydlo...

DARMOWE UŚCISKI

2007-10-27T22:20:00.000+02:00

A better world can be possible! =)

http://www.youtube.com/watch?v=vr3x_RRJdd4

http://www.freehugscampaign.org/

WYBORY!!

2007-10-20T17:49:00.000+02:00

Mam nadzieje ze te Aniolki Charly'ego tzw "Expo Wroclaw 2012 Team" beda zdobyc Expo 1012, bo inaczej... zostana bez pracy =(

Ale kto wie! Wlasnie jutro sa wybory i chyba wszystko sie zmienia! i zarabiaja duzo wiecej i podrózuja samolotem a nie autobusem (to niesamobite! ale prawda).... a chyba to juz marzenie i wszystko zostaje po staremu.... Zobaczymy, jutro moze zmienic swiata =)

Czy to bedzie nowy Prezydent Polski????

ZA DOBRA POLSKE....

OGLOSUJ AGNIESZKA

AZ DO BOLU GARDLO!!!

CHCEMY NOWEGO(A) PREZYDENTA(TKE)!!!!

TRZYBA GLOSOWAC PREZYDENTA Z D.E.L.E.!!

...a nie prezydenta którego nawet nie umie mówic po polsku

Prwdziwy Prezydent ciezko pracuje...

<<>

wczoraj rozmawialam z Zarkozy'em i wyslal mi roqueforda! mmmmh, pysne!... Co?? My??? Korupcja?? Co to jest???

kartka

2007-10-16T12:35:00.000+02:00

dzieki za kartke z kfc :)

man at work

2007-10-10T17:30:00.000+02:00

maj inglisz is not wery uell end terare some mistejks, bat ju will andrestend

[17.08.50] Michael scrive:Hi[17.09.37] Marcin Wytwer scrive:(wave)[17.09.45] Marcin Wytwer scrive:what's new?[17.09.51] Michael scrive:how are you?[17.10.01] Marcin Wytwer scrive:much better, thanks[17.10.22] Michael scrive:I finished my lessons today[17.10.31] Michael scrive:haleluyah[17.10.37] Marcin Wytwer scrive:you mean you finished for this week or at all[17.10.53] Michael scrive:today[17.11.06] Marcin Wytwer scrive:quite late but ok[17.11.08] Michael scrive:toorrow will go on[17.11.21] Michael scrive::([17.11.31] Marcin Wytwer scrive:how many years you have to study[17.11.49] Michael scrive:last, 5th[17.11.58] Marcin Wytwer scrive:and master thesis?[17.12.06] Michael scrive:yes[17.12.14] Michael scrive:what aboy you[17.12.31] Marcin Wytwer scrive:I'm done![17.12.40] Marcin Wytwer scrive:2 years ago i finished it :)[17.13.19] Marcin Wytwer scrive:what will you do after??[17.13.33] Marcin Wytwer scrive:when you'll beacame master?[17.13.43] Michael scrive:i am a pastor of baptist church[17.13.57] Marcin Wytwer scrive:so you will stay in your country[17.14.04] Marcin Wytwer scrive:in your church[17.14.29] Michael scrive:yes.i love my countryand the Jesus' church[17.15.11] Marcin Wytwer scrive:yes but you have some problems i read today about inflacy which is quite high[17.15.13] Marcin Wytwer scrive:9%[17.15.31] Michael scrive:Newer mind[17.15.39] Marcin Wytwer scrive:sorry I'm an ateist, so ... we cant't talk about love to Jesus[17.16.15] Michael scrive:why :O[17.16.36] Marcin Wytwer scrive:just like that and we shouldn't talk about it[17.16.48] Michael scrive:Exuse me, but you a crazy[17.17.02] Marcin Wytwer scrive:hahaahah the same thinh can I tell to you[17.17.05] Marcin Wytwer scrive:so...[17.17.11] Michael scrive:so...[17.17.42] Marcin Wytwer scrive:never mind[17.17.58] Michael scrive:do you have a web camera?[17.18.03] Marcin Wytwer scrive:you christians are so blind that any one who thinks in a different way is crazy for you[17.18.07] Marcin Wytwer scrive:no[17.18.14] Marcin Wytwer scrive:i'm at work[17.18.18] Marcin Wytwer scrive:still[17.18.42] Michael scrive: no, but Bible says about atheist[17.18.59] Marcin Wytwer scrive:yes Bible...[17.19.08] Marcin Wytwer scrive:and Kuran says other things[17.20.45] Michael scrive:really?[17.21.27] Marcin Wytwer scrive:every one says own story... try to look at it from the oder side, with other perspective...[17.21.52] Marcin Wytwer scrive:be open-minded[17.22.06] Marcin Wytwer scrive:and learn a bit of tollerance[17.23.02] Michael scrive:Marcin, I understand you bat if you want to be saved you must believe in Jesus only.[17.23.39] Marcin Wytwer scrive:come on.... maybe don't want to be saved at all?[17.24.15] Marcin Wytwer scrive:may be I'll be saved without chewing all ideology of religion[17.24.43] Michael scrive:No, newer.[17.25.05] Marcin Wytwer scrive:so I won't be saved[17.25.16] Marcin Wytwer scrive:nor muslim, jews and others[17.25.17] Michael scrive:It is a pity[17.25.41] Marcin Wytwer scrive:it is a pity also for few milions of muslims, jews, buddist around the world[17.25.49] Marcin Wytwer scrive:I won't be alone at least[17.26.04] Michael scrive:No, the way to heaven only thru jesus hrist[17.26.34] Marcin Wytwer scrive:I know, but I choose my own way[17.26.34] Michael scrive:He is Savior[17.26.50] Michael scrive:Your own way goes to hell[17.26.59] Marcin Wytwer scrive:he's dead 2000 yeras ago... that's all about Jesus[17.27.13] Michael scrive:He is in Heaven now[17.27.32] Michael scrive:He is God, living God[17.27.45] Marcin Wytwer scrive:he was a philosph[17.27.56] Marcin Wytwer scrive:nothing more, nothing else[17.27.56] Michael scrive:He is a God[17.28.05] Marcin Wytwer scrive:he's dead![17.28.14] Michael scrive:You are wrong[17.28.24] Marcin Wytwer scrive:you too[17.28.39] Michael scrive:-([17.29.14] Marcin Wytwer scrive:and milions and bilions around the world which are beliving in other Savior

czystki

2007-10-02T11:39:00.000+02:00

poniedziałek, 1 października 2007
Remanent

Brakuje mi kaloryferowego ciepła, które rozchodziło się po pokoju tuż przed pójściem do łóżka, mętnego światła ściennej lampy, zapachu pościeli wypełniającego mikroskopijny pokój, biurka z masywnym monitorem hałaśliwego komputera, jej wiecznie uśmiechniętej twarzy, delikatnej skóry, poczucia pewności, które mi dawała, porządku, jaki wprowadzała w moje życie, kiedy najbardziej nie miało ono sensu. Bez pracy, bez pieniędzy na trzecim piętrze przy Hafnerriegelgasse. Te krótkie jesienne dni sprzed roku wydają mi się być tak odległe, większość z nich wyblakła, straciła swój smak, ich zapach dawno wywietrzał...

Po raz pierwszy poczułem się wtedy oderwany od organizmu, w którym żyłem przez dwadzieścia pięć lat mojego życia. Wyznaczone przed laty rytmy, doskonale znane miejsca, przyjaciół, znajomych, rodzinę zastąpiłem chaosem nowego, nieprzewidywalnego świata. Od tamtej pory dryfuję sobie po morzach dni i miesięcy, wciągnięty przez wir życia w strumień czasu bez wyraźnie zaznaczonych miejsc w przyszłości. Zagubiony gdzieś pomiędzy mną sprzed a mną po, utonąłem w objęciach tymczasowości, bez przeszłości, bez korzeni, bez żadnego punktu odniesienia, bez nadziei na odnalezienie namiastki sensu dotychczasowej włóczęgi. Mój mały paradoks polega na tym, że nie mam już do czego wrócić. Uzależniony od zmian, od niekończącej się wędrówki, żyję z plecakiem na ramieniu, w stanie ciągłej gotowości do drogi, jakbym oczekiwał na nieznany sygnał. Za każdym razem, kiedy wracam na kilka dni do domu, mam dziwne wrażenie, że to nie to samo miejsce, w którym mieszkałem przez lata. Brakuje mi wtedy tych wszystkich pokojów gdzieś tam daleko, ich mebli, a przede wszystkim zapachów. Zpachu szaf, łóżka, pościeli, ubrań... a kiedy już wrócę do namiastki własnego mieszkania, przeklinam złudzenia, którym dałem się omamić, pokoje nie maja bowiem niczego, za czym można byłoby tęsknić. Mojego aktualnego wciąż jeszcze nie oswoiłem.

I have to keep racing to avoid my past catching up with me and strangling me. I have to live very fast, place many people and incidents between my past and me, because it is still a burden and a ghost.

from The Diary of Anais Nin

vikend

2007-10-01T10:10:00.000+02:00

piątek, 28 września 2007
Francesca, czyli o wypalaniu się
Poznałem ją na manifestacji jakieś dwa, może trzy tygodnie temu. Po krótkiej wymianie iskier, zachłyśnięciu się sobą nawzajem, poszliśmy do niej na dżointa i wino. Po drodze wyrywaliśmy sobie słowa z ust oślepieni światłem krótkotrwałej fascynacji, wypalającej się niczym magnez, szybko lecz intensywnie. Nieświadomi ulotności uniesienia obdarzaliśmy się owego wieczoru dozą szczerości, na jaką mogą sobie czasem pozwolić osoby w podróży, mające pewność, że nigdy więcej nie spotkają swojego przypadkowego inerlokutora, by rozstać się nad ranem w nadziei na kontynuowanie wielce obiecującej znajomości. Później jednak widzieliśmy się z Francescą zaledwie kilka razy. Wymieniwszy spojrzenia, zamienialiśmy kilka słów bez większego znaczenia, nasyceni sobą po emocjonalnej erupcji, jaka nastąpiła kilka dni wcześniej. Nie było chemii, nie było już nic do powiedzenia.
Dziś wieczorem znów do mnie podeszła. Ucałowawszy mnie, zapytała:
- Ciao, ty też tu jesteś? Co słychać, jak się masz?
Nie zrozumiem, dlaczego to robiła? Po penis do mnie podchodzisz, pytasz mnie, co u mnie, skoro i tak masz to w dupie? Spojrzałem jej głęboko w ciemnie oczy i jednym tchem wyrecytowałem:
- Ponieważ mam już dosyć życia w permanentej depresji wywołanej brakiem określonego celu w życiu, dziś rano miałem popełnić samobójstwo, lecz przypomniałem sobie, że nie odebrałem mojego nowego dowodu osobistego, a żywo mnie interesuje, jak wyszedłem na zdjęciu, stąd moje plany uległy zmianie i odroczyłem na czas nieokreślony małospektakularny koniec mojej jałowej egzystencji, a tak poza tym, to świetnie!
- Jesteś jebnięty! – wyszeptała czule i odeszła.
- Wiem... – powiedziałem pustce, która wypełniła kilkaset centymetrów sześciennych przestrzeni po niej.

My baby and me

2007-09-30T21:12:00.001+02:00

24,25,26,27.... und arbeit

2007-09-27T16:43:00.000+02:00

kazdego dnia o 8:20 budzi mnie telefon swoim polifonicznym dzwiekiem, otwieram oczy, przezywam kolejne deja vu, krew splywa do penisa. odglosy porannych krzatanin zza okna, z pokoju obok - te same, co wczoraj, jutro, za tydzien, za miesiac. przetaczam sie na drugi bok, wylaczam budzik, wstaje.
wchodze do lazienki ponowic codzienny rytual wydzielania przetrawionej materii, ablucji, po czym kieruje sie do kuchni, by zjesc sniadanie. mechanicznie, ze wzrokiem utkwionym w przestrzen miedzykafelkowa, zwana fuga.
- ciao, ciao - odpowiadam automatycznie na pozdrowienia producenta porannych odglosow z pokoju obok. mozg wciaz w stanie spoczynku, na czole pali sie lampka: stand by.
dopiero powiew swiezego powietrza na klatce wybudza mnie z letargu. twarz wykrzywia sie w dziwnym grymasie przypominajacym usmiech, by po chwili wrocic do stanu sprzed skurczu miesni mimicznych.
na ulicy wiodacej do tiburtiny jak zwykle korek, przemykam wiec miedzy autami, raczac sie olowiem i innymi ciezkimi pierwiastkami, ktore wdycham zgodnie z zaleceniami lekarza w ilosciach w 60% zaspokajajacych dzienne zapotrzebowanie, by uniknac zbednego stresu zwiazanego z czekaniem na autobus.
dochodze do tiburtiny, wsiadam w 040 i jade do pracy. hmm czy aby jade? wiekszosc czasu stoimy w korku, jest czas na postudiowanie twarzy.
czarna 1: dlugi nos, okulary, male piersi.
blondyna1: stara, brzydki nos.
ruski: eh te wasy, prawie jak u polaka, tylko ten ziemniaczany wyraz twarzy zdradza wschodnie pochodzenie. o akcJencie nie wspomne.
czarna2: srodziemnomorski tylek jak jakas antyczna amfora.
czajna: sniady, czarne wlosy i gazeta pelna robakow, ktore deszyfruje z dziwnym usmiechem na twarzy.
mlody rebeliant: w powyciaganej koszulce z jakimis napisami.
ja: nieogolony z nieodlacznym plecakiem na ramieniu.

wysiadam...

wyzerka u rowerzystow, czyli cennik uslug panny V

2007-09-20T13:12:00.000+02:00

kazdej srody banda rzymskich rowerzystow-aktywistow nawiedza park P, by rozmawiac o ostatnio przeczytanych ksiazkach czy kupionych albumach. w praktyce jednak wiekszosc czasu spedzaja na jedzeniu, dyskusjach o rowerach, przerzutkach, hamulcach, smarach, lancuchach i innych blablabla.
raz przywloklem sie za moim wspollokatorem na takie spotkanie.
poznalem X (33 l.), Y (29 l.) i Z (36 l.) [wielce zdumionych, ze nie mam roweru], najadlem sie, posluchalem byleczego, powiedzialem byleco i kiedy nadszedl czas, by wrocic do domu, V ozajmila mi, iz bedzie mi towarzyszyc, bo jest jej po drodze (o dziwo, V byla bez roweru!).

V (31 l.) poczula chyba przyplyw jakiejs sympatii do mnie, bo w ciagu 12 minut opowiedziala mi polowe swojego zycia, zwracajac szczegolna uwage na czesc pod tytulem: moje problemy finansowe a exboyfriend (kurd z kurdystanu 34 l.). jakims dziwnym sposobem niewidzialna nic polaczyla pieniadze, kurda i mnie w zaczarowanym kregu seksualnych mechanizmow rynkowych popytu oraz podazy. slowa wypadajace z jej ust brzmialy jak hasla reklamowe, skierowane do mojej swiadomosci: BIERZ MNIE za tyle i tyle. czerwienila sie lekko, opowiadajac o cenach uslug, jakie zaoferowala swojemu ex za loda czy penetracje, zupelnie jakby przedstawiala mi swoj cennik. robilo sie pozno, robilo mi sie niedobrze.
ONA: - wiesz, 25€ za i 50€ za, a on to zinterpetowal jako cena za caly miesiac!
JA: - cos jak abonament? ale wiesz, musze juz isc. zaraz mi ucieknie ostani pociag metra.
ONA: - czekaj, ale wiesz, on jeszcze chc...

reszta jej slow zgubila sie gdzies w nocnym halasie dworcowej poczekalni roma-tiburtina.

w uszach brzmialy mi jeszcze ceny panny V., kiedy mijalem o wiele tansze, o wiele mlodsze i o wiele ladniejsze tybutrtynskie dziewczyny na swoich posterunkach.

setajuci rimom

2007-09-19T10:49:00.000+02:00

14.09.07
Miller zaczyna swoją opowieść o Paryżu słowami: I´am living at the Villa Borghese, mnie na to jeszcze nie stać. Nie stać mnie ani na mieszkanie w tej snobistycznej dzielnicy, ani na napisanie powieści, dlatego jedyny możliwy początek na miarę moich możliwości to:
zgubiłem się w Villa Borghese! Fakat, w trochę innym czasie, w trochę innym miejscu, w trochę innych okolicznościach, w trochę innym ciele, al´tko ga jebe? Od dwóch tygodni gubię się tak i odnajduję, blądząc po Rzymie bez przewodnika, bez planu zwiedzania, z plecakiem na ramieniu i kilkunastoma euro w kieszeni.
Na początku zgubiłem się w parku Villa Borghese, by przez przypadek odkryć zakurzony pomnik Umberta I z walającymi sie wkoło zużytymi prezerwatywami (zupełnie jak na górce pedasiańskiej, gdzie niewierni mężowie zdradzają swoje żony, dziewice tracą cnoty, a rozpustne żony doprawiają rogi swoim niczego nieświadomym małżonkom), przykryty pierzyną z igliwia, upstrzony golębimi kupami. Zapomniany pomnik zapomnianego króla w towarzystwie zakapturzonej Śmierci powoli znikał w zapadającym mroku, poszedłem więc dalej.
Minąłem ptasiarnię, borghesianskie muzeum, pod którym odpoczywały grupy hiszpańskich turystów, rozmawiających głośno i gestykulujących namiętnie, opustoszały plac Enrico Sienkiewicza rozświetlony kilkoma latarnenkami, kluczę bezimiennymi ulicami. Brnę przez gęstniejący mrok wzdłuż średniowiecznych murów miejskich, by w końcu przez bramę przy viale Trento wejść do zalanego elektrycznym światłem miasta.
Zostawiwszy za plecami głuchą ciszę nocy, zapach sosen i zieleń parku, wkroczyłem do obcego organizmu śmierdzącego spalinami, pełnego gwaru, tętniacego ulicznym życiem. Ogródki, kelnerzy, chodniki, turyści, kawiarnie, auta, kioski, hałas, uliczni sprzedawcy, amerykanie, niemcy, hindusi, francuzi, kobiety, dzieci, mężczyźni, pedały, lesbijki, biali, murzyni, żydzi...
Włóczę się bez celu z głową zadartą do góry, ze wzrokiem skaczącym po fasadach budynków, śmiejąc się do swoich myśli, do kamiennych postaci zdobiących portale kamienic, jakby nie istniał cały otaczający mnie chaos, jakbym bronił się przed nim swoją nieobecnością umysłową, nieuczestnictwem w całym tym cyrku zwanym potocznie Rzymem.
Minąwszy piazza Barberini, a następnie piazza Colonna, pełne anglofońskich turystów objuczonych cyfrowymi mechanizmami do uchwytywania chwili z minami owiec zagubionych na pastwisku, po raz kolejny zgubiłem się w labiryncie wąskich uliczek wiodących ku piazza Navona. Zrezygnowany i zmęczony miałem już wracać, kiedy zza rogu via degli Orphani wyłonił się skąpo oświetlony Pantheon. Po raz kolejny wmieszałem się w tłum i dałem się mu ponieść...
A kiedy wracam do domu z moich pieszych wycieczek tamo daleko na sanbasiliańskie zadupie, mijam dwa szpalery tyburtyńskich kurew, pozdrawiając je serdecznie i życząc dobrej nocy.A tak poza tym, to wieje nuda :)

metro2

2007-09-14T09:41:00.000+02:00

linia A dla odmiany :)
wisze nad dwiema uwiedlymi heterami z polski, czytajac kolakowskiego (po serbsku). 100% anonimowo. zagubione panie bladza wzrokiem po wagonie, komentuja to i owo, tego i owego, przydeptujac mi co chwile prawa stope, po czym nastepuje seria:
przepraszam, przepraszam, przepraszam...

na piazza di spagna nie wytrzymalem ciaglego przperaszam, przepraszam, przepraszam...
JA: - gdybym nie mial polskiego w podstawowce, to nie wiedzialbym, co pani do mnie mowi!
po czym wysiadlem i poszedlem na pieczone kasztany :)

metro

2007-09-11T17:13:00.000+02:00

ostatnim metrem linii B, smierdzacej i nieklimatyzowanej, wracam do domu.
gdzies na wysokosci bologni do wagonu wsiada zebrak, zataczajac sie na prostych zakretach i innych wyimaginowanych krzywiznach. przetacza sie od pasazera do pasazera, pytajac o jakies drobne.
nikt go nie widzi, nikt nie odpowiada, nikt nie reaguje. nikt, a raczej kazdy ma oczy wpatrzone w ciemnosc za oknem, wzrok wbity w podloge, spojrzenie utkwione w nieokreslonej przestrzeni wagonowej gdzies pomiedzy wyjsciem a sufitem. czasem ktos nerwowo zerknie na innego pasazera, spojrzy na zegarek, komorke, mp3 czy co tam ma pod reka.
podchodzi do mnie.
ON: - masz jakies drobne?
JA: - skad jestes?
ON zdziwiony pytaniem: - e?
katem oka lapie zdziwione spojrzenia pasazerow.
JA: - skad jestes?
ON: - z Rzymu.
JA: - Rzymianin z Rzymu?
ON: - no. z rzymu.
JA: - to idz sobie, nic ci nie dam.

Bolle a Berlino

2007-09-09T19:44:00.001+02:00

Blllllu
le mille bolle blu
Blllllu
le vedo intorno a me
blllllu
le mille bolle blu
che volano e volano e volano
Blu
le mille bolle blu
blu
mi sento dondolar
blu
tra mille bolle blu che danzano
su grappoli di nuvole

(Mina 1960)
http://www.youstube.com/watch?v=HbV241-guSk

roma i numerologia

2007-09-05T13:10:00.000+02:00

2 lutego przyjechalem do wloch. jakis czas tulalem sie po montegranaro i pedaso, by od 15 maja zamieszkac w magliano di tenna. 3 czerwca przeprowadzilem sie do fermo, 3 wrzesnia do rzymu... miejmy nadzieje, ze tym razem na dluzej... przynajmniej do kwietnia :)

mam pokoj, za ktory place 400e miesiecznie, duze skrzypiace lozko, kilka szaf, troche kurzu i nadzieje, ze wszystko sie pouklada ;)

jesli ktos sie do mnie wybiera, to serdecznie zapraszam!
moj nowy numer +39 3464150848
moj nowy adres
via.... nie pamietam heheeh

neapolis 2

2007-09-01T11:33:00.000+02:00

uffa
po urlopie weekend w neapolu, a od poniedzialku rzym :)
wlasnie wlacze z mieszkaniem, ale mam nadzieje, ze wszystko bedzie ok :)

wkrotcer zdjecia

p.s. a kto to byl w hiszpaniowie ? hehe
tantos salutos hehe
apap

CATTIVI IN GRANADA

2007-08-26T14:36:00.000+02:00

Juz moge slyszec muzyki tego serialu!!!......

CHAN CHAN NA NAN CHAN!!!!!......

Granada Fims

Przedstawia:

"BAYWATCH"

w rolach gównych:

David Husselholf (cos takiego) jako Mitch Book-Anal

Pamela Anderson jako.... Ale laska!

...Oni pilnie pilnuja i chonia plaze...

...Trzeba byc przygotowany na kazda sytuacje.... treningowac i miec dobra forme....

.... A po smeczonym dniu.... trzeba odpoczywac... a chyba palic "cos" (jak widzimy na zdjeciu

Potem, szukac dobrego miejca aby spac... ...... i znowu do pracy, nie wazny czy na plazu czy w górach.... , zawsze pilnujac ludzi!

medulin

2007-08-24T20:49:00.000+02:00

znow mialem cos napisac o martinie ahahahha :)

La mafia di Wroclaw

2007-08-10T19:59:00.001+02:00

UwAGA amici italiani, Cattivi e mafiosissimi! Wroclaw jest piekne miasto i juz mamy tam delegacje mafiosow!
Pierwsze spotkanie bylo na placu Solnym przy wloskie gelato, oczywiscie.
Nastepne spotkanie sie odbywa juz niedlugo.
Nie mozemy tu publikowac wiecej dane...

koniec

2007-08-09T09:51:00.000+02:00

koniec urlopu w polandowie, zaczynam tournee po ex yu

lyzwy

2007-07-28T11:36:00.000+02:00

lyzwy w lipcu przy 34 stopniach? czemu nie?
we wloszech wszystko jest mozliwe! do piatku! ( w kfc )
heeh
p.s. co do nowego roku w dolomitach - ja wstrzymuje sie jeszcze od glosu, bo w planach mialem zagrzeb.

Alice, ma dove sei? come va con la tesi??
salutos e bessoss a tutti cattivi ;)

neapolis

2007-07-27T18:05:00.000+02:00

jak zwykle nie mam czasu na to, by podopisywac zakonczenia do starszych postow.
ani na opis neapolu, ale mysle, ze cos sie urodzi w przyszlym tygodniu ;)

wesele ok
neapol smierdzi
ja jestem zmeczony
i odliczm dni do konca swiata
papa

neapol - dol kloaczny w cieniu wezuwiusza przysypany gora smieci. miasto niczym swiatowid ze swoimi czterema obliczami, co krok odslania nowa twarz. smierdzace padlina slumsy, brudne dzielnice robotnicze a la san pietro a patierno, chaotyczne srodmiescie z okrytymi zla slawa quartieri spagnoli, lukier i widokowkowe centrum.
przez caly czas mialem dziwne wrazenie, ze to nie wlochy, iz jestem w jakims nieznanym miescie ameryki lacinskiej... cdn

CAPODANNO!

2007-07-25T19:34:00.000+02:00

Kochani, aprite occhi, bocche e orecchie!!

Aga ed io abbiamo pensato che sarebbe molto bello, anzi, più che bello, quasi fantasicissimo se non strabiliabilmentestraordinario, passare Capodanno insieme. Si potrebbe trovarsi nelle Dolomiti, nell'appartamento che affittiano i miei ogni anno a San Leonardo di Badia.
Li si può ... andare a passeggiare, a sciare, a slittare, a pattinare, a fare fondo, andare in giro con le ciaspole, mangiare le specialità delle Dolomiti (Krapfen, speck affumicato, salamini deliziosi - sì, piacciono anche a me! - pane con i semi di finocchio, tortellini fatti in casa con ricotta e spinaci, turtles con ripieni da sogno ecc ecc.). Si può sognare davanti alle montagne rosse di sera, farsi raccontare le fiabe delle Dolomiti - che poi non sono fiabe, perchè lì le fate e gli gnomi ci sono davvero!, si può stare seduti al calduccio e guardare bruciare le candele, si può cantare e suonare nella stube, o scivolare giù per il monte sui sacchettoni di plastica (guai! disse la mamma). Il 31 sera si può fare la fiaccolata giù per il Santa Croce e poi mangiare la tradizionalissima torta salata di Mamma Carla in cooperazione con Papà Gian, abbuffarsi di pandori e panettoni e sciacquarsi la gola con lo spumante - o la vodka ;)
Se vi addice, fatevi vivi!

Volendo ci stiamo perchè la stube è grande e ci stanno cinque letti. Se siamo di più si dorme per terra o sotto il tavolo o sul forno o sulla panchetta o nella neve o sotto l'albero di Natale, ma ci stiamo in ogni caso!!

EeeoooO! STACCE! Ghi gge sta?

Lista degli aspiranti pupazzi di neve:
- AgaCattiva Miss Expo 2012
- Willyvan Malo de Espana
- ...

napulj

2007-07-20T11:47:00.000+02:00

jade dzis do neapolu na jakies dziwne wesele ;)
i czuje sie swietnie ;)
hehe

And the Oscar goes to...

2007-07-17T21:21:00.000+02:00

...Ivan Marin!!!!!(za rezyserię, scenariusz i wykonanie Traileru CATTIVI IN WROCŁAW) oraz dla Wszystkich Cattivich z Wrocławia!!!!(za role pierwszoplanowe)!!!!!

Kochani, po raz kolejny obejrzałam Trailer i znowu wywołał we mnie te same uczucia i emocje...To dzieło niesamowite!Przywołuje mi w pamięci tyle wspomnien, uśmiechów, momentów, drobiazgów..ahhh...

Mam nadzieję , że już to wiecie ale powiem jescze raz, ten czas spedzony z Wami wszystkimi i za każdym z osobna we Wrocławiu (I w podróżach!) to był mój najpiekniejszy czas!!!Cudne chwile, które ZAWSZE będę wspominać z uśmiechem na ustach i łezką w oku..

WROCŁAW bez Was to juznie to samo miasto..

Tęsknie za Wami bardzooooo

Bacioni grandi per tutti miei Cattivi di Wrocław!!!!

viale trento, 166

2007-07-16T09:40:00.000+02:00

moje nowe mieszkanie pelne jest znanych mi dobrze zapachow z przeszlosci. czasem mam wrazenie, ze jestem na hafnerriegelgasse 53, gotuje dla nas obiad i czekam, az wroci z zajec...
a potem sni mi sie i nijak nie moge sie od niej uwolnic...

CATTIVI IN WROCLAW 2005-2007

2007-07-14T17:04:00.000+02:00

Nudzilem sie i myslalem ze chyba bylby dobry pomysl zrobic film o naszego zyciu we Wroclawiu. Wiekszosc z was juz obejzal ten film, ale jescze Roberto i Marcin chcieli zobaczyc to, co zrobilem z miloscia i dobrymi wspomnmi (=tak sie mówi?) Anyway....
Tu jest wersja troche "renovated" z Filmu Trailer Wroclaw.....

Dziekuje ze byliscie we Wroclawiu!!

http://rapidshare.com/files/42879171/Trailer_Wroclaw.wmv

tavolo quinse

2007-07-13T18:37:00.000+02:00

po kolacji na plazy w restauracji molo sud ...

od dzis mieszkam w fermo! ;) a od wrzesnia.... najprawdopodobniej w rzymie!!!!!!!!!moj szef chce mnie w koncu przerzucic do biuraaaaa ;)

uciekam po bilet do wroclawia!
3 sierpnia prosze na mnie czekac w kfc! bede kolo 18 ;D
papa

MASTER DEL UNIVERSO

2007-07-08T23:42:00.000+02:00

Po roku, wreszcie moje męki i cierpienia zostały wynagrodzone tym oto tytułem nadanym mi oficjalnie przez Uniwersytet Warszawski!Moi drodzy od dziś, możecie do mnie mówić Pani Master del Universo, hehe.

Koniec pociagów IC, wstawania o 4 rano, wychodzenia wcześniej z Camarona, noszenia walizek po dworcach!!!Koniec podróży do zimnej, głośnej, odpychajacej, zadufanowj w sobie Warszawy!!!

Juhhuuuuuuuuuuuuuuuuu =)

Yoghurt hispano-alemàn

2007-07-07T10:24:00.001+02:00

Este yoghurt esta hecho con leche de aqui (cerca de Frankfurt Oder). Jens lleva la leche a Dresda, donde hacen el yoghurt. Despues camiones lo llevan a Espana donde Ivan lo comprara en el supermercado Dia. Increible, no?

i jeszcze cos

2007-07-06T18:09:00.000+02:00

I hate Italians! I hate this fucking nation! rzygac mi sie chce od troglodytow, ktorzy mnie otaczaja! od przyglupawych wlochow, ich cyganskich ryjow.... od ich seksualnokulinarnych obsesji!!!!!

Alice, Roberto, Andrea, Michele, Francesco, Francesco, Antonio, przperaszam, jesli was urazilem!

elena

2007-07-06T17:52:00.000+02:00

od samego rana bezksztaltna twarz neapoletanskiego golluma wykrzywia sie co jakis czas w lubieznym usmiechu, obnazajac dwa szeregi psujacych sie zebow, poniewaz jego mikroskopijny mozg rozpala do bialosci perspektywa zblizajacej sie nocy. usmiecha sie, mruga do mnie swoim brazowym okiem, wykonujac przy tym dziwne ruchy brudnymi rekami, i mowi: dzisiaj bedziemy ruchac, dzisiaj bedziemy ruchac, a za wszystko placi gino!
po czym wraca do pracy, by za kilka minut powtorzyc swoja mantre, by zapytac mnie: jestes gotowy? chce ci sie jebac? chce ci sie jebac?
noc
martwymi ulicami kluczymy po civitanovie w poszukiwaniu przybytku rozkoszy. gdzies w jakiejs bocznej uliczce niebieski neon wskazuje nam droge do night clubu X, przed ktorym co chwile parkuje jakies auto. z mercedesa wysiada wlasnie jakis bogaty wloski przyglup, sciagajac obraczke z palca serdecznego lewej dloni, wchodzi.
w polmroku przy stolikach siedza mlode dziewczyny i lakomym okiem lypia na wchodzacych potencjalnych klientow. preza sie jak kocice, eksponujac swoje biusty, zadzieraja do gory sukienki, obnazajac jedrne uda, kusza perspektywa cudownych rozkoszy.
stolik
wysoka brunetka ze smiesznym wschodnim akcentem lasi sie do nas, podnoszac swoja mini spodniczke, pokazuje koronkowa bielizne, mowi cos bez ladu i skladu w stanie lekkiego upojenia alkoholowego, po czym sprzedaje sie na straganie cielesnych rozkoszy za 500 e.
samochod
rosyjska kurwa siedzi obok mnie na tylnym siedzeniu i dobiera sie do golluma. robi mi sie niedobrze, kiedy lapie mnie za czlonka zaraz po tym, jak masowala neandertalskiego napoletanczyka. spoliczkowana moim spojrzeniem wraca do golluma, smiejac sie nienaturalnie, pusto, glucho.
dom

..... cdn

z zeszlego tygodnia

2007-07-06T17:19:00.000+02:00

zagubiony w czasie i przestrzeni pracuje z neapoletanskim troglodyta, nie potrafiacym sie wyslowic w swoim ojczystym jezyku, oraz z niespelnionym sprzedawca biblii, ktorego przyjecie przez wlochy euro zmusilo do zmiany zawodu, dlawiac sie wlasnymi planami, nadziejami i marzeniami. zapierdalam w jakims smierdzacym magazynie omamiony wizja comiesiecznego eldorada w postaci kilkunastu banknotow o nominale 50 e. cierpliwie znosze kazda minute kazdej godziny kazdego dnia pelna dyskusji o pilce, glupawych tekstow, idiotycznych zartow, w nadziei na nadejscie weekendu... cdn

Ciao Cattivi!

2007-07-04T22:25:00.001+02:00

Cattivi gdzie bedzięcie w lipcu i sierpniu???

Planujemy z Ali podróż do Italii, potem ja chcę tez odbić do Hiszpanii, ale byłoby bez sensu gdybyśmy sie nie spotkali, nie?Najgorszy scenariusz to ten z postu Alice...

Proszę napiszcie gdzie będziecie w lipcu i sierpniu, jakie macie plany, a my z Ali jakoś postaramy sie dopasować!Jeśli wy też macie jakieś pomysły to jesteśmy otwarte na nowe propozycje=) Naszym głównym celem będzie ojczyzna Dantego, bo jakoś tak wyszło, że obecnie (4.07.2007) tam właśnie jest najwięcej Cattivich...Wrocław opustoszał..tylko coraz więcej krasnali wszędzie się pojawia!

Mamy na razie dwa możliwe terminy, ale oczywiście wszsytko może się zmienić!!! 28.07 - 5.08 lub 25.08 - 1.09. Proszę, jak znajdziecie chwilke napiszcie jakie macie plany, oczywiście jestem przekonana, że ją znajdziecie bo jak nie to "będzie kara" - palabras textuales de Alice Cattiva!!

Ściskam was bardzo mocno i do zobaczenia wkrótce, mam nadzieje, z niektórymi przynajmniej...Bacioniiiiiiiiiiiiiii

sick of faces

2007-06-30T13:37:00.000+02:00

szykuje sie kolejne miasto, kolejne mieszkanie, kolejny pokoj, kolejne lozko... zastanawiam sie, czy ta moja preregrynacja zatrzyma sie na jakis dluzszy czas w jednym miejscu? za tydzien fermo, za miesiac padwa, za pol roku triest... heeheh

moj 'przyjaciel' neapoletanczyk mnie przeraza. wyglada jak gollum, a poklady jego glupoty sa niewyczerpalne! ostatnio badal istote kalendarza, zastanawiajac sie, jak to jest mozliwe, ze lato zawsze jest w lipcu, a zima w styczniu, skoro kazdy dzien zaczyna sie i konczy o innej porze? a moze za 100, 200 lat bedzie tak, ze zima bedzie w lipcu? kto wie?

a tak poza tym, to nuuuda, ktora zabijam spacerami, dawkami lektur de quincey'a, russela, millera, prousta... zapijajac je frizzantino za 1,05 e.

cale szczescie za 6 tygodni urlop!!!

io pensavo dicesse.. - viva il kitsch

2007-06-29T23:12:00.000+02:00

Ho sempre pensato che dicesse "che ci fai vivere e sentire ancora una persona SOLA". Orpo, per la serie "la canno da anni"... vabbè.
Comunque per il resto il testo è quello.

Dimmi cos'è che ci fa sentire amici
anche se non ci conosciamo.
Dimmi cos'è che ci fa sentire uniti
anche se siamo lontani.
Dimmi cos'è, cos'è
che batte forte, forte, forte in fondo al cuore,
che ci toglie il respiro e ci parla d'amore.
Grazie Wrocław,
che ci fai piangere e abbracciarci ancora.
Grazie Wrocław, grazie Wrocław,
che ci fai vivere e sentire ancora una persona nuova.
Dimmi cos'è quella stella grande grande in fondo al cielo
che brilla dentro di te
e grida forte forte in alto al cuore,
Grazie Wrocław,
che ci fai piangere e abbracciarci ancora.
Grazie Wrocław,
grazie Wrocław, che ci fai vivere e sentire ancora una persona nuova.
Dimmi chi è chi è che mi fa sentì importante
anche se non conto niente,
che mi fa re quando sento le campane
la domenica mattina.
Dimmi chi è chi è
che mi fa campà sta vita così piena di problemi
e mi dà coraggio se tu non mi vuoi bene.
Grazie Wrocław,
che ci fai piangere e abbracciarci ancora.
Grazie Wrocław,
grazie Wrocław, che ci fai vivere e sentire ancora una persona nuova..

http://www.youtube.com/watch?v=doGQKdiLQTU

Bilet - GW - spać

2007-06-26T23:46:00.000+02:00

Wrocław, 18 Czerwca 2007

Musiałam kupić bilet, kupiłam dopiero przed wyjazdem
Musiałam kupić Gazetę, Aga mi kupiła przed wyjazdem
Musiałam spać, spałam w pociągu.

Więc wszystko ok.

jadrane, jadrane, jadrane moj

2007-06-23T13:26:00.000+02:00

budi mi silan i dobro mi stoj :)

minela 21, a w pokoju wciaz 31 stopni. leze w jednym z tysiecy moich lozek, na poscieli wciaz pachnacej sloncem, gapie sie w sufit i wypacam 2 litry przepisowo wypitej wody. powoli wpacam sie w przescieradla, zostawiajac na nich moje feromonalne slady, znaczac zapachem potu moje terytorium. nie mam sily na nic! sekundy gonia minuty, zmieniajac sie w godziny i tylko rzadkie powiewy wiatru wywolujace nieprzyjemne uczucie chlodu na spoconej skorze, zaburzaja monontonie uplywajacego czasu tego upalnego wieczoru. w kacie z ksiazkami pobrzmiewa album time to kill, cofajac mnie w czasie, wywolujac dziwne wspomnienia sprzed dwoch lat, sprzed kilku miesiecy... jeden album, dwie rozne osoby, dwa rozne miejsca... zmieniam plyte i jest jeszcze gorzej. tym razem jedna osoba i dwa miejsca...
za duzo slonca...
uciekam na plaze...

mentalna masturbacja

2007-06-22T13:24:00.000+02:00

regularnie onanizuje mozg planami na chwilowo nierealizowalna przyszlosc. jak wizja californi w millerze, tak triest zyje we mnie w dziwnym przeswiadczeniu, ze tam bedzie lepiej, normalniej, a przede wszystkim blizej... ogloszeniami o prace podtrzymuje mozg w stanie permanentnej erekcji, coitalne czekanie bez odpowiedzi, bez elektrycznego dreszczu, bez ejakulacji...

czasem dopada mnie dziwne uczucie zmeczenia wieczna ucieczka przed samym soba, przed bezdenna przepascia otaczajacego mnie bezsensu zycia, przed swiadomoscia bezuzytecznosci i czuje sie wtedy jak zwymiotowana nieprzetrawiona zawartosc zoladka...

un deficente

2007-06-15T15:07:00.000+02:00

moj przyjaciel neapoletanczyk
jest mi jak brat! (sam tak powiedzial) tylko nie odkrylem jeszcze, w jakim stopniu jestesmy spokrewnieni. czy po jezusie chrystusie, ktory jest jego idolem, po plci, czy po ludzkiej formie, jaka przyjelismy. jest jak brat i nawet stal mi sie bardzo bliski. tak bliski, ze w szale swojej braterskiej czy chrzescijanskiej milosci wpakowal sie do mojego pokoju, choc ma wlasny, odbierajac mi nadzieje na spokojny sen az do piatku! skad ta zmiana? beh, zapewne skuszony perspektywa dlugich nocnych rozmow, a moze jednak uwodzicielskimi ksztaltami mojego chudego, owlosionego tylka...
napoletanczyk duzo mowi, bo wie, ze ja malo rozumiem. w ten sposob stara sie kompensowac straty w przeplywie informacji, poniewaz idiolekt mojego brata sklada sie z 70% dialektu neapoletanskiego z lekka domieszka wloskiego.
mowi przewaznie o kroczach i dupach wypelniajacych 90% jego poludniowego mikromozgu, o prostytutkach w belgii, irlandii, o jego nowej zdobyczy - hiszpanskiej kurwie z porto san giorgio, ktorej ciepla i wilgotna wagina moze byc twoja juz od 120 euro za numer, VAT oraz robienie laski wliczone w cene! mowi tez o swoim dziewieciomiesiecznym synku, o swojej albanskiej zonie, o jezusie... tak, o jezusie, bo kazdego wieczora czytuje do snu kilka wersow z nowego testamentu. wierzy w boga i jezusa! wierzy w zmartwychwstanie i inne dogmaty kosciola katolickiego. wierzy w to, ze ma racje! wierzy w to, iz ja z moim ateizmem czy agnostycyzmemnie jej nie mam. bo jest przeciez tolerancyjny! a kiedy pytam go, co powiedzialby twoj jezus na te wszystkie dupy, na hiszpanke z porto san giorgio? odwraca wzrok i ze zdziwiona mina odpowiada: kazdy ma prawo zbladzic...

Rendezvous

2007-06-11T21:49:00.000+02:00

20 Luglio 2007, Aereoporto Milano Linate:

- Aga! TU qui?! Cosa fai qui?!
- EHI Ciao Andrea! Ehhh stavo andando a Montegiorgio a trovare Marcin!
- Ma come! Marcin è in Germania con Roberto a trovare l'Alice!
- Ma no!! Ma l'Alice mi aveva detto che veniva a Vicenza e a Verona st'estate!
- Ah bon! Oh cavalli!
- Allora magari faccio un saltino in Spagna.
- Da Ivan? Guarda che è a Wroclaw! Non doveva venire a trovare te?
- Oh perbacco! Spetta che rimonto in aereo allora!

Ecco, finirà così, se non ci mettiamo un po' d'accordo.

magliano di tenna - porto san giorgio

2007-06-09T14:19:00.000+02:00

01.06.2007
Kolejna noc w gorącym pokoju bez mebli, gdzie co kilka godzin budzą mnie sny, budzi mnie tłumiony gniew, buzi mnie pragnienie, budzi mnie poranny chłód na spoconym ciele. Jestem jak proustowski pacjent czekający na świt, zmęczony nocą, choć dopiero wybiła północ. Przetaczam się po 17100 cm kwadratowych łóżka w poszukiwaniu snu, bez rezultatu.

Dzień wlewa się do pokoju przez szczeliny w rolecie, wędruje po ceramicznej podłodze, wspina się po ścianie, by koło siódmej zalać słońcem moją poduszkę, wybudzic ze snu, ale nie dzisiaj! Poranna erekcja obudziła mnie wcześniej. Początkowo niewinna, nieukierunkowana, z czasem rozżarzona wspomnieniem jej porannych orgazmów, kiedy przestawała oddychać w ekstatycznym spazmie. Czuć tylko przyjemne pulsujące ciepło przedkopulacyjne. Za 6 minut zadzwoni telefon. 5, 4, 3, 2, melodia azry – balkan. Telefon pyta: odgoditi? Isključiti? Odgoditi! Mam 5 minut zanim znowu zadzwoni, skazując mnie na wstanie, oddanie moczu, rozpoczęcie kolejnego straconego dnia w pracy do czasu, gdy odnajdę siebie, zanim zrozumiem, o co mi właściwie chodzi, zanim zapomne.
Śniadanie złożone z croissantsa i szklanki mleka w barze Słonecznym dwa piętra i piętnaście kroków od domu. Arbeit do 13:30. Obiad w przydrożnej restauracji w Campiglione - kanapka i sok pomarańczowy, espresso z mlekiem, czasem deser. Arbeit do 19:30. Kolacja w hotelowej restauracji Świętego Marka w Servigliano: antipasto, pierwsze danie, drugie, deser, owoce... Wszystko odwrócone do góry nogami, ale przynajmniej nie płacę ani centa. Powrót do domu, piętnastominutowy seans przed telewizorem przy przygłupawym programie emanującym przyjemnym ciepłem odkrytych biustów i tyłków, skierowanym na najbardziej skoncentrowane zakończenia nerwowe męskiego ciała. Pierwszy z bliźniaczych dni w pracy zakończony.
Później przychodzi drugi, trzeci, czwarty... weekend w Pe, rower, słońce, morze, plaża, kawy. Morze wypitych kaw za 80 centów przy setkach przejrzanych stron lokalnych gazet. Wiadomości ze świata: Bush i Putin prężą swoje rakietowe członki, przechwalając się, kto ma większego, kto może zabić więcej mocą dzielonych atomów plutonu, uranu czy innego boga. Wiadomości z kraju: mąż zabija żonę w ósmym miesiącu ciąży, ktoś zginął w wypadku, Cygan bośniackiego pochodzenia zabił, Rom serbskiego pochodzenia ukradł, Albańczyk z kokainą, Cygan rumuńskiego pochodzenia potrącił, Rumunka zabiła, Polka zabita, w Rzymie ludzie wdychają kokainę zamiast powietrza. Ekonomia: zbyt wysokie podatki, produkcja, giełdy. Sport omijam. Program omijam. Horoskop: Księżyc z Jowiszem sprawią, że od przyszłego tygodnia będę szczęśliwy i bogaty, Wenus poukłada moje życie emocjonalne, obecność Merkurego zwiastuje podróże. Ale syf!
Jeszcze 11 tygodni...

09.06.07
Pierwszy weekend w pustym mieszkaniu w Magliano. Sam na sam z ksiazkami, sam na sam z niepoukladanym zyciem, sam na sam z samotnoscia.
...sono un uomo libero; ho bisogno di star solo, ho bisogno di rimugiare fra me e me le mie vergogne e le mie tristezze, di godermi il sole e i sassi della strada senza compagna e senza discorsi, colla sola musica del mio cuore... h.miller tropico del cancro

w tej przekletej, blogoslawionej samotnosci spaceruje po okolicznych wzgorzach porosnietych dojrzewajaca pszenica, ktorej slodki zapach upaja, oszalamia, przypomina wszystkie wakacje spedzone na wsi u mojej babci. w przejmujacej ciszy koncert daja tysiace swierszczy ... cdn moze kiedys

weekendowa

2007-06-08T15:08:00.000+02:00

jak zwykle nie udalo mi sie wrzucic tego, co ostatnio napisalem... bo komp nie rozpoznaje programu... grrrrrrrr

generalnie ok

pozdrowienia znad morza ;)

G8

2007-06-02T11:31:00.000+02:00

* * * Open your eyes, ears and mouths! * * *

All we are saying is give peace* a chance
* [and freedom and justice]

http://en.wikipedia.org/wiki/Alter-globalization

http://www.indymedia.org/en/
Indymedia is a collective of independent media organizations and hundreds of journalists offering grassroots, non-corporate coverage. Indymedia is a democratic media outlet for the creation of radical, accurate, and passionate tellings of truth.

Otro mundo es posible!

uffa

2007-06-01T17:14:00.000+02:00

ua dochoelra nawet nie moge wrzucic tego, co pisalem na laptopie.... grrrr
generalnie schudlem 5 kg.... fajna praca, co? hehe

ale jestem wooooooooooooooolny!!!!!!!!!!!!!!

27.05.06
Kolejna niedziela kończąca tydzień pełen: the wasted days, the days without meaning, the days of bosses and idiots, and the slow and brutal clock (Ch. Bukowski). Kiedy zmywałem z siebie morską sól, mastkę, zapach słońca, pot, piasek i pył, po poranku spędzonym nad morzem, miałem wrażenie, że uczestniczę w obrzędzie z gatunku ostatnia wieczerza. Pożegnanie z wolnością przed oddaniem tygodniowej daniny z mojego czasu, by móc później cieszyć się słodkimi owocami kapitalizmu – konsumpcją. By móc wsiąść w sierpniu do autobusu i przez dwa tygodnie oscylować gdzieś pomiędzy Polandowem, Bośniowem, Chorwacjowem, Serbiowem i Włoszowem. By na dwa tygodnie zapomnieć o tym pojebanym systemie wymiany towarów: czas za pieniądze, pieniądze za rzeczy, przyjemności za pieniądze itd. By na chwilę zapomnieć o bezsensie istnienia.
Z drugiej strony powinienem być wdzięczny za ten kierat. Mogłem się przecież urodzić w jakiejś bogatej włoskiej rodzinie skażonej syndromem mammistycznym, skazany na wieczne bycie sterowanym, wieczne szorowanie tyłka po stolcu aż do trzydziestego roku życia, kiedy wypadałoby być dorosłym i umieć podetrzeć się samemu. Przerysowane upupienie w praktyce: rób to, zostaw tamto, wybierz to, pomogę ci, bo nie potrafisz, wypiorę, wyprasuję, podam. Niczym dziecko z syndromem albo opóźnieniem, a do tego niemożność realizowania własnych, czasem naiwnych, planów, popełniania własnych, czasem nieuniknionych, błędów, obierania własnego, czasem złego, kursu. Bo ja mam X lat, bo wiem lepiej, bo widziałam, bo przeżyłem, bo na twoim miejscu zrobiłabym inaczej, bo byłem w takiej sytuacji, tysiące bo.
Duże dzieci dotknięte mammizmem płaczą cichutko w swoich pokojach, w pamiętnikach snują wizje o innym życiu, zrywając niewidzialne okowy, krzyczą w milczeniu, przelewając swój gniew na papier. Te same dzieci piszą czasem listy do wyimaginowanych przyjaciół, zwierzając im się z najskrytszych obaw przed niespełnieniem pokładanych w nich nadziei, ubolewając nad swoją szarością, nijakością, brakiem osbowości.
cdn moze

2007-05-29T09:42:00.000+02:00

Ladies and gentlemen, this is ..... Tiffy!
Nasz WG-kot. Jest piekny i mily a kiedy sie cieszy robi dzwiek jak helikopter.
Mrrrrrrmrrrrrrrrrmrrrrrr

arbeit

2007-05-25T15:33:00.000+02:00

duuuzo pracuje ostatnimi czasy, powoli moge wiec zapomniec o regularnym informowaniu was o wszystkim. do przeczytania next time. mam nadzieje, ze u was tutto ok.

sranja

2007-05-25T12:18:00.000+02:00

20.05.2007
Punktualnie o 10:08 zjawiam się na stacji, by wsiąść do pociągu do An. Kasuję bilet, czekam kolejną minutę, wsiadam do przeklimatyzowanego pociągu, do ruchomej kostnicy pełnej zbyt mocno opalonych, ekstraunijnych, obywateli drugiego gatunku. Ja, unijny obywatel drugiej kategorii, nie mogę się na nich napatrzeć. Obserwuję ich ukryty za parawanem szkieł okularów przeciwsłonecznych, analizuję twarze, gesty, niezrozumiały język. Są sympatyczni, tylko strasznie śmierdzą. Widać nie wierzą w reklamy antyperspirantów, a może to religia nie pozwala im usuwać amoniakowego odoru potu.
Suniemy po szynach, zatrzymując się co kilka minut, by opaleni mogli wysiąść w nadmorskich miejscowościach obwieszeni torbami z okularami, paskami i innymi pseudomarkowymi towarami na sprzedaż. Rozkładają się później wzdłuż plaży i natrętnie wciskają swoje gówno przechodniom.
Mijamy Porto Potenza, Porto Recanati. Monte Cosaro rośnie z każdym kilometrem. Za oknem migają przesuwające się elementy krajobrazu: zieleń palm, czerwień dachów poprzeplatana z piaskowym brązem plaż oraz kamiennych falochronów wpisanych w falujący turkus morza. Okno, książka, okno... tunel.
An
Miasto - jego zapach, hałas, ruch - na chwilę wytrącają mnie z małomiasteczkowej równowagi. Torowiska, rozgrzany asfalt, spaliny, smród miejskich śmietników, kuchenne wyziewy i nadmorska bryza. Dworcowe odgłosy, kościelne dzwony, ryk syren portowych i ludzki gwar. Samochody, autobusy, ludzie. Miastoooooooooooooooo...
Idę w stronę portu, do którego przypłynąłem prawie cztery miesiące temu. Sto dziesięć dni - staram się o nich nie myśleć. 2640 godzin zapomnienia wymazanych z curriculum vitae, za które przyjdzie mi kiedyś zapłacić.
Mijam starą bramę, gdzie jakaś para uprawiała frenetyczny seks o 11:31, zakończony przedwczesną ejakulacją, pomnik Marka Aureliusza, port, by móc wspiąć się na górujące nad portem wzgórze San Ciriaco.
Po mozolnej wspinaczce docieram do duoma, gdzie w kościele św. Czyraka znajduję schronienie przed palącym słońcem. Trwa msza. Stoję chwilę w udawanym skupieniu, rzucając ciekawe spojrzenia na wnętrze świątyni, a jeszcze ciekawsze na zgromadzone w niej czarnowłose białogłowy. Duszno, duszno... ewakuacja!
Kluczę bez celu w labiryncie wąskich uliczek, wsłuchując się w odgłosy dochodzące z mieszkań, wdychając zastawione stoły, obiady, popołudniową kawę, poobiednią drzemkę. Zbieram okruchy życia w rodzinie, którego się pozbyłem, którego się jeszcze nie dorobiłem. Bezdomny na własne życzenie.
Przystaję na chwilę na zalanym słońcem placu św. Franciszka. Z antykwariatu po lewej rozbrzmiewa nieznana aria z nieznanej włoskiej opery. Z otwartego okna po prawej dobiegają znajome odgłosy obiadowych pobrzękiwań sztućcami., pourywane fragmenty rozmów. Przede mną w rozgrzanym powietrzu faluje kościół świętego asyżanina.
Wspinam się po schodach, by zobaczyć gotyckie cudo, górujące nad opustoszałym placem. Wchodzę po kamiennych stopniach pokrytych ryżem, rozrzucanym przed chwilą garściami, po więdnących płatkach róż. Przekraczam próg. Wnętrze kościoła obejmuje mnie przyjemnym chłodem, wita mocnym zapachem palonego kadzidła. Nie ma nikogo. Ani zakonnicy sprzątającej po ceremonii, ani zbłąkanego gościa weselnego, ani dewotycznej staruszki. Z nikim więc zwiedzam jedną z boskich rezydencji na tym świecie, komentując krzyżowość jego świątyni wyrażoną w olejnych obrazach ukrzyżowanego Żyda, krzyżowych sklepieniach, drodze krzyżowej. Nadaremnie szukam krzty radości, o której tak często mówią ewangelie. Wszędzie śmierć i wykrzywione grymasem bólu twarze Jezusa, Maryji, pierwszych męczenników.
Robi się późno, robi się gorąco, robię się głodny.
Przemykam opustoszałymi ulicami pełnymi popołudniowego słońca, by znaleźć wytchnienie w nielicznych oazach cienia. W poszukiwaniu cienia, w poszukiwaniu baru, w poszukiwaniu piazza Cavour, by móc w końcu zjeść jakąś namiastkę obiadu.
Pod palmami na placu Cavour porozsiadały się jakieś baby, żywo dyskutując, czasem nawet gestykulując. Przechodząc obok, wyłapuję fragmenty rozmów. Polki, w większości Ślązaczki, opowiadają o swoich stetryczałych podopiecznych, obłapiających je latinlowersach po pięćdziesiątce, o niedwuznacznych propozycjach, o pieniądzach, o rodzinach. Siadam w barze przy jednej z okupowanych przez opiekunki betonowych ławek, czytam Corriere i ukryty za barykadą z papieru, wsłuchuję się w lament emigrancki pełen tęsknoty, żalu, skarg.
Staram się je zrozumieć, staram się o nich myśleć jak o rodaczkach, które wyjechały z kraju za chlebem, staram się. Usilnie się staram, ale jakoś mi nie idzie. Jakoś nigdy mi to nie wychodziło. Wyjechałem, bo miałem już dosyć Polandowa, bo chciałem być bliżej Południa, bo zawsze o tym marzyłem. Poza tym ja nie mam rodaków, nie mam krwi, nie mam pochodzenia i nie powinienem mieć paszportu. Jedyne co mam to wypaczony mózg, 72 kg ciała, 2 nogi, 2 ręce, penisa standardowej długości, krzywe zęby i 180 cm wysokości osadzonych na stopach długości 24 cm. Do tego 20 euro w kieszeni na bilet, butelkę wody niegazowanej i paczkę ciastek do pociągu, który odjeżdża o 16:35 z peronu numer cztery.

nature's art

2007-05-20T17:25:00.001+02:00

Nature is art / Nature's art

Ho passato il weekend leggendo testi in giardino. Que bien este! Che pace! Gli uccellini che cinguettano felici, il sole che scalda, il vento che rinfresca, le piante che verdeggiano, che lusso un giardino! Un Eden davanti alla finestra, un paradiso a due passi, il verde entra in me passando per gli occhi e mi riempie di una forza profonda, una sensazione di gioia sconfinata. Mi mancava il verde. Adesso che sono piena di verde, mi manca il rosso, voi.

ad ancona

2007-05-20T14:44:00.000+02:00

jestem w anconie, sam! ;) jutro przeprowadzam sie do montegiorgio. mam prace, mieszkanie, powinno byc ok! cdn

En attendant Chissàcosa

2007-05-19T21:58:00.000+02:00

On y va?
Allons-y.

J'attends Godot.
Qui veut attendre avec moi?
Il faut avoir de la patience.
Ma grand-mère me dit toujours que dans la vie il faut en avoir beaucoup.
Donc attendons Godot.

Es ist rot Mäuschen - culture shock

2007-05-15T19:18:00.000+02:00

- W supermarkecie pani pyta, czy jestem zadowolona zakupami. Shok.

- 2:00 w nocy, leję, nie ma samochodów na ulicach a światło jest czerwony. Jadę przez ulicę a taki pan który czekał na drugiej stronie ulicy mówi „Es ist rot, Mäuschen!” :D

- Małżeństwo w supermarkecie: On: „Daj mi torbę, kochana!” Ona: „NEIN!”

- Pan otwiera drzwi i nie czeka żebym przeszła przed nim – YUHUUUU!

- Rozumiem kompletnie wszystko, co ludzie mowią na ulice, w radio, w telewizji, przez telefon....

- Przed teatrem wielki tłum starych kobiet ubrane totalnie bezguście

- Branderburski dialekt - okropny

- Miałam stare baterie, myslałam że będzie trudno znaleźć taki zielony karton gdzie je zbierają... zupełnie nie: jeden wisi w uniwersytecie, drugi w supermarkecie, trzeci na poczcie...wszędzie zielony kartony!

- Córka mojego wspólokatora ma cztery lata a wita mnie podaniem reką - oops

- Zieleń!! Frankfurt jest zielonissimissimym miastem!

Wczoraj w restauracji

Alice jest starsza ale jeszcze dzieckiem

2007-05-13T19:53:00.000+02:00

adywagator 09.05.2007.
Jeden z moich ostatnich dni w gównianofarmaceutycznym smrodzie szpitala Villa Maria. Siedze przy oknie z widokiem na morze, nudzac sie smiertelnie. Czasem zagladam do ostatniej ksiazki Bukowskiego – swoistego pamietnika pelnego oczekiwania na smierc - ale nie jestem w stanie czytac. Mysli uciekaja, watki gubia sie co drugi akapit. Wracam do ostatniego pobytu w Z, do dyskursu postmodernistycznego, do kontestacji, do kontestacji kontestacji. Pijany Bukowski rozbija sie po lazience. Rozmowa o przestrzeni pomiedzy transgresja a litera prawa. Bukowski o rasie ludzkiej, która wszystko wyolbrzymia – przede wszystkim wlasna role. Postpostmoderna, kiedy nie ma juz czego kontestowac. Bukowski o bezsensownosci szukania idealnej kobiety, o braku przyjaciól. Transgresja jako wyraz zle pojetej wolnosci buntowania sie. Bukowski o grafomanstwie wspólczesnych pisarzy. Postpostmoderna jako powrót do praw, zasad, konwenasów. Bukowski i jego niemoc pisania. Jalowosc dyskusji, marnosc argumentów, wiszaca nad wszystkim brzytwa Ockhama. Bukowski i jego kobiety. Za godzine wracam do P. Bukowski i jego metoda na znalezienie weny. Czas wracac do P.! Bukowski smieje sie szyderczo, do Millera mu jednak daleko. Czekanie na autobus we Wloszech przy 28 stopniach. Zar leje sie z nieba, asfalt grzeje od dolu, powietrze zatrzymalo sie gdzies pomiedzy Apeninami a morzem. Lekkie opóznienie: 1, 2, 3 minuty i nic, nie ma autobusu! Mokra plama pod skrzydlami powieksza sie z minuty na minute, na plecach niesmiale zarysowuje sie kolejna, ale jeszcze nie smierdze. Jeszcze! Nadjezdza. Wsiadam, kasuje bilet i zajmuje najblizsze wolne miejsce vis a vis jakiegos mocno opalonego czlowieka, który PATYKIEM dlubie w zebach. Przesiadlbym sie z checia, ale jeszcze pomysli, ze jestem rasista. Poprawnosc polityczna dnia powszedniego. Obserwuje bacznie pasazerów, bo kto podrózuje wloskimi srodkami komunikacji zbiorowej? Uczniowie szkól ponadpodstawowych, nieszczesnicy, którym zepsulo sie auto, imigranci unijni i spoza unii – ci mocno opaleni. Kolorowi - nikt tu do nich nie pala wielka miloscia, do nas zreszta tez. Zawsze sa jacys ONI, zawsze jestesmy jacys MY. Troche to juz nudne. Jak zwykle nie zdazylem na pociag do P. Mam godzine na spacer po plazy, wizyte w ksiegarni, jakas kawe. 100 metrów i jestem nad morzem, gdzie jeszcze sie nie zabikinilo ani zatoplessilo, ale z kazdym dniem przybywa spacerowiczów spragnionych nagich cial wczasowiczek. 60 metrów dalej znajduje Apostolów Renana, waham sie chwile. Z jednej strony kusi mnie krytycznym spojrzeniem na sekte chrzescijanska, z drugiej strony jezykiem, ale nie! Kupie jutro. Jeszcze 25 minut. Bladze po waskich uliczkach centrum Porto S., mijajac witryny sklepów z drogimi butami, odzieza i innymi markowanymi dobrami konsumpcyjnymi. Na ulicach przewaznie lansujaca sie gównazeria – dzieci smieci obrzydliwie bogatych rodziców. Ulizani, oetykietowani, wyperfumowani, nieswiadomi swojej kartykaturalnej smiesznosci. W poszukiwaniu pseudopartnera wszyscy ponizej 16 roku zycia. Siedemnastolatkowie trzymajacy sie za rece, osiemnastolatkowie udajacy doroslych w autach swoich rodziców. Wsród tych dziwaków czuje sie jak jakis zagubiony dinozaur. Lawka, ksiazka, jeszcze 15 minut. Wracam do Z sprzed trzech miesiecy, do pseudodyskursu, do gówna z którego wybrnalem. Najchetniej zasmialbym sie sobie w twarz, ale nie mam nawet lusterka.

na ryby 11.05.2007.
Marcin, pojebalo cie?! Pierwsza mysl, kt?ra przeszla mi przez glowe, kiedy o 3:30 zadzwonil budzik. Leze przez chwile w cieplym lózku, gapiac sie w sufit, zbierajac sily, by wstac. Przed oczami przelatuja mi obrazy wszystkich niedospanych nocy, sennych poranków na kilka godzin przed odjazdem pociagu czy autobusu – jest mrok, panuje ta sama cisza, a ja przeklinam moment, w którym zgadzalem sie na tak wczesne wstawanie. 20 minut pózniej jestem juz w samochodzie. Za kolejnych 20 minut bede na wodzie, w mikrolódce emerytowanego rybaka. G zabiera mnie na ryby, wlasciwie to na polów kalamarnic. Rok temu schodzilem na wode w ósemce, dzis... w jakiejs mydelniczce, ale i tak jestem szczesliwy, bo znowu moge poczuc opór wody przy przeciagnieciu wioslem, lekkie kolysanie, to, ze plyne. Mechaniczne sekwencje rak zamieniaja sie w ruch. Hoooop - przeciagniecie, wyjscie z wody, obrót wiosla, powrót, kolejny obrót wiosla, wejscie i hoooop... Jest jeszcze ciemno. Za plecami natretne latarnie miasta, przede mna mroczne morze ozdobione nielicznymi jasnymi punktami i ksiezycowa poswiata mieniaca sie na zeszkwalonej powierzchni wody. Powoli, w miare jak oddalamy sie od brzegu, nad niewidocznym wybrzezem Chorwacji zaczyna sie pojawiac coraz jasniejsza plama. Czern nocy przechodzi w granat zmierzchu, ten z kolei nabiera coraz jasniejszych odcieni dnia, wszystkie warianty niebieskiego mieszaja sie teraz z czerwienia, zwiastujac nadchodzace slonce. Gwiazdy znikaja, robi sie coraz widniej. Bez zbednych ceremonii z morza wyrasta slonce. Kawalek swiatla, który rosnie w oczach, przybierajac coraz bardziej znajomy ksztalt. Czerwony owal wznosi sie majestatycznie, z kazda sekunda nabierajac mocy, by w koncu oderwac sie od powierzchni morza. Jeszcze moment i zmieni sie w rozzarzony bezksztalt, na który nie mozna patrzec. A potem bylo juz tylko nudno.

Villa maria po raz ostatni
11.05.2007. Ostatnie godziny w Villa Maria uplynely pod znakiem krzyza syna odkupiciela swiata, pana boga Jezusa Chrystusowskiego, który bla, bla, bla... Musialem dzis uczestniczyc w liturgii. Jak zwykle skoncentrowalem sie na kazaniu i fragmencie z pisma, w odwrotnej kolejnosci oczywiscie. Podstarzaly ksiadz wciska mi do uszu prawde o synu boga, odkupicielu swiata, który byl tak laskaw, ze poswiecil swoje zycie dla mnie, dla mojego zbawienia; dla mnie, choc przyszedlem na ten padól dwa tysiace lat pózniej, kiedy swiat nie jest juz tak jebanie prosty; dla mnie, choc nawet mnie nie znal; dla mnie, choc nie wierze w jego boskosc; dla mnie, bo mam zaliczone wszystkie wymagane sakramenty. W swojej laskawosci tenze syn boga odkupuje wszystkie moje grzechy popelnione, te jeszcze nienastale, ba! nawet grzech, przy którym nie bylem obecny – mam na mysli obled pierworodny. Wszystko to otrzymuje od niego, bo mnie kocha. Absurd! Ksiadz twierdzi, ze jego ojciec - bóg - tez mnie kocha! Miloscia ojcowska, taka z wiecznym posmakiem adopcji, jak wlasne dziecko, lecz tak na 98%, bo jestem przeciez tylko adoptowanym bekartem. W zamian za to, musze kochac jego syna, bo przeciez cierpial za mnie na krzyzu. Jezu kocham cie, mimo ze cie nie znam, mimo iz nie zyjesz, mimo ze jestes facetem. Kocham cie jak... jak wieze z kosci sloniowej! Nigdy nie rozumialem, o co im chodzi z ta wieza, ale w dziecinstwie robila na mnie wrazenie. W dziecinstwie, kiedy zarazili mnie dzuma chrzescijanstwa, kiedy mialem wrazenie, ze uczestnicze w jakims tajemniczym, wiecznie zakazanym misterium. Bylem kurewsko naiwny. Czasem wyobrazalem sobie siebie w roli wspólczesnego meczennika w imie Jezusa czy w imie calego tego katolickiego balaganu. Moglem wtedy nawet umrzec za ksiedza proboszcza! Jezu, cierpienie, które mi ofiarowales, by odkupic moje winy, nie ma dla mnie najmniejszej wartosci, bo przeciez na nie zasluzyles! Poza tym Rzymianie starali sie zlagodzic twój ból, podajac ci do picia ocet! Zabili cie, poniewaz stanowiles swoiste zagrozenie dla ustalonego ladu i porzadku gminy zydowskiej, bo byles de facto heretykiem, eklektykiem, madrala w dobie powszechnego ciemnogrodu intelektualnego. A twoje chrzescijanstwo to kolos na glinianych nogach podszyty niedorzecznymi dogmatami, tania dziwka, która sprzedaje sie spragnionym niesmiertelnosci, ignorantom, co nie maja odwagi, by zrozumiec, ze raz sie zyje, raz umiera, iz niemozliwy jest powrót czy to w ciele duchowym, czy fizycznym. Ja wróce w tym z 14 kwietnia 2006, kiedy prawe kolano mialem zdarte od seksu albo w tym z 10 grudnia 2043, gdy lezalem w szpitalu po kolejnej nieudanej próbie wyleczenia marskosci alkoholem. Prosze ksiedza, prosze sie ode mnie odjebac. Musze dzis kupic Apostolów Renana, przynajmniej on mnie rozumie.

Food for thought

2007-05-07T23:55:00.000+02:00

Byłam na poczcie. Nie było nikogo. Pani się do mnie uśmiecha. Potrzebuję znaczków, zapytam i zanotuję sobie różne ceny za listy i widokówki do kraju, poza kraju a w Europie, oraz poza Europy. Pani spokojnie mi wszystko wytłumaczy. Przyjdzie inny klient, a pani dalej mi tłumaczy. Zapłacę kartą, to trochę trwa, a inni mają dla mnie czas. Mam powrotny culture shock, wszystko tutaj teraz jest strasznie ciekawe. Obserwuję i odkrywam świat innymi oczami.
Mój nowy współlokator wczoraj kupił pączki i robił nam kawę. Siedziliśmy i gadaliśmy cały wieczór, przecież Niemcy są małomówni, zamknięci i w ogóle nie mili!
Też są porządni, precyzyjni i punktualni. Tylko mój drugi wspólokator ma straszny bałagan w pokoju (i w życiu), jest chaotyczny i nigdy nie przychodzi na czas. Chyba ma włoski krew? Nie nie...
Te stereotypy są chyba potrzebny ale cholernie niebezpieczny.
Dobra, nie zawsze. Na przykład z Andrea potwierdziliśmy stereotyp, że Włosi chętnie śpiewają. A kiedy tego nie umieją, też śpiewają, bo chissenefrega, i bo trzeba potwierdzić taki ładny stereotyp.

I piedi per terra. No. Una vita ovattata. Non l’anima ma tutto ovattato. Un pulcino che deve crescere, che resta sempre pulcino perché è più facile. Anche mamma chioccia è pulcina. Nell’ambiente che conoscono i pulcini c’è poco spazio per crescere, nessuno cresce. La carta ha ottimi poteri isolanti.

Stereotipi a destra e a manca. Il mio coinquilino di sinistra fa molto il macho, quello di destra meno. Arriva il mio coinquilino di destra. Mi porta un cabarettista sull’USB. Lo metto su. Un’ora di stereotipi. Da morir dal ridere, per carità. Ma è vero che le donne si devono comprare mille borsette, non sanno guidare e stanno in bagno delle ore mentre gli uomini di natura tendono a essere sporcaccioni, porcelloni, bambinoni? Secondo Mario (il cabarettista) e secondo i miei due coinquilini sì. Però il bagno è sempre pulitissimo e io non l'ho ancora pulito. Mah.

Remembering The Drumming Pickles. It was in 2004, once a week we met at a café, at someone’s house, at a pub, in the park, wherever – and we wrote. It was a seminar for creative writing and it was great. Our group knew it was going to be a group even before we were told we’d have to split into groups. We were the Drumming Pickles. The stories and poems we wrote are now collected in a big colourful book in the library here, but where are the Drumming Pickles now? One is in South Africa, two (?) are in France, two are in Berlin and one is here writing to you.

slowo o kurwie pedasianskiej

2007-05-07T12:57:00.000+02:00

kurwa pedasianska, czyli o czym moze myslec samotna, podstarzala córa Koryntu?

06.05.2007. W wieku 26 lat poznalem moja pierwsza kurwe, kurwe pedasianska. Siedziala skulona na falochronie, metnym wzrokiem patrzac na rozlewajace sie po plazy fale. Bez makijazu, nieudolnie zafarbowane blond wlosy, znoszone tenisówki, szary dres. Prostytutka doskonale zakamuflowana, jakby za wszelka cene pragnela odwrócic od siebie uwage, o która musi zabiegac kazego wieczoru. Pyta o papierosa. Kontakt nawiazany. Skad jestem? Co robie? Zaczyna sie standardowa, bezsensowna rozmowa, by potoczyc sie doskonale znanym torem az do wyczerpania tematów. Dialog pingpongowy. Z grzecznosci odpowiadam, z grzecznosci udaje zainteresowanie, z grzecznosci zadaje te same pytania, które przed chwila uslyszalem, z grzecznosci konwenanse, konwenanse, konwenanse. Jak flirt towarzyski w podstawówce, tylko bez podtekstów typu: podobam ci sie? Chcesz byc moja sympatia? - Jestem nikim, z nikad, nigdzie, nie wiem. A pani? - Jestem, gdzies tam, od 5 lat, prostytutka. ... Niewygodna cisze przerywa pytaniem: - Co jest chlopczyku? Nigdy nie rozmawiales z kurwa? - Usmiecha sie i patrzy na mnie z politowaniem, po czym odwraca wzrok w strone morza. Nawet nie moge powiedziec o, kurwa, bo jakos mi nie pasuje do zaistnialej sytuacji. Zostawiam ja na jej zasranym kamieniu, bo nie bawie sie w Jezusa czy innego Samarytanina, by dowiedziec sie, o czym w niedzielny poranek mysli siedzaca na falochronie córa Koryntu. Pewnie zapoznalaby mnie z tajnikami swojego zawodu, gdybym tylko chcial pozbyc sie jakichs 20 euro z kieszeni. Choc w jej wieku, to nie jestem pewien, kto i komu powinien placic za chwile watpliwej przyjemnosci. Ide dalje szukac butelek z listami. Moze morze po ostatnim sztormie wyrzucilo cos dla mnie.

2007-05-06T19:41:00.000+02:00

¡VIVA MÉXICO!

AmiciziaFreundschaftAmistadPrzyjaźń

2007-05-06T14:24:00.000+02:00

To, czego nie mamy, znajdujemy u przyjaciela.

(…) Pora wracać do przyjaźni, wiedząc, że wymaga ona codziennej pielęgnacji, aby mogła wydać swe cudowne owoce. Trzeba stworzyć nastrój wzajemnej sympatii i podkreślać podobieństwo zainteresowań. Obdarowywać się nawzajem pogodą i spokojem. Podporządkować się pewnej żartobliwej dyscyplinie, aby podtrzymać przyjaźń. Odkrywać razem z przyjaciółmi potęgę świata i rozkosz spędzania wspólnie wielu godzin. Śmiać się razem kumplami. Traktować przyjaźń jako niewygasające zaproszenie do akceptowania i bycia akceptowanym. I w głębi duszy starać się o możliwie największą doskonałość tej przyjaźni, chronić ja przed nadużyciem. Żyć w otoczeniu przyjaciół, nie pozwalając sobie na nic, czego nazajutrz mielibyśmy się wstydzić, ani na obmawianie nieobecnych. Bronić przyjaźni przeciwko zazdrości, zawiści, lękom. I zgadzać się na to, by ktoś się z nami nie zgadzał – agree to disagree. Różnice zdań powinny wzmacniać przyjaźń i wzajemny szacunek. Przyjaźń to zaufanie (…)

Carlos Fuentes "W to wierzę"

Male Ludzie

2007-05-04T16:59:00.000+02:00

Specialny dokument dla Alice i kochanków krasnaludów...ów ów ów ófffffaaaaa!!!!!!

Krasnaludki pojawiaja sie wszedzie we wroclawiu!! Uwaga, to jest napad!

1. Krasnalek Kowal, na Kuzniczej. Ciezko pracuje bo musi karmic jego cattivi dzieci.

2. Krasnalek Wiezien, na Wieziennej, siedzi na (albo "w", kto to wie?) wiezieniu bo byl troche cattivo. On twierdzi ze jest dobry i mily (jak Marcin), chociaz wszyscy wiemy ze jest zly i lubi jesc w (albo "na", kto to wie?) KFC.

sie zaczelo sie

2007-05-03T12:10:00.000+02:00

cos w koncu zaczelo sie ukladac... miejmy nadzieje, ze wkrotce zmienie mieszkanie... na wlasne!!! no, wynajete, ale zawsze wlasne!
mam troche roboty....

p.s.
wzburzone nocne morze ma w sobie cos, co wypelnia mnie strachem. jak mojzesz jakis stoje na falochronie, obserwujac cofajacy sie bezksztalt. morze wyglada, jakby sie mialo zaraz rozstapic przede mna. unosi sie, zatrzymuje na moment i z impetem uderza o skaly... przechodza mnie dreszcze... chyba czas wracac do domu.

Terlino

2007-05-02T22:07:00.000+02:00

NOTIZIE FLASH
Quattro Cattivi qonkuistano Merlino

Zerlino, 30 Aprile 2007

Dopo un avventuroso viaggio e un avventurosissimo passaggio di frontiera due più due Cattivi si sono trovati a Frankfurt Oder e poi a Perlino. Ost-Verlin, West-Werlin. (Abbasso) il Muro, Alexanderplatz. Oranienburgerstraße, l'ufficio e anche la casa di Merkel, l'isola dei musei, la sinagoga, il Duomo, la chiesa blu. Ost-Rerlin, West-Serlin.

Picnic & brunch, casa occupa, falafel, concerto coll'ANTI-KONFLIKT-TEAM, labbra screpolate dal freddo, viaggi del tutto illgeali, ancora problemi al confine.
Ma una sensazione di essere in famiglia. Di essere ancora a casa e di non dover temere. Domani koncuistiamo Perona, Goledo, Dicenza, Grieste, Onkara, Jarcelona. Viva l'amore, disse l'Ape Gaia alias l'Alice Felice.

mezczyzni w bialych skarpetkach

2007-05-02T11:30:00.000+02:00

przychodza czasem takie wieczory, kiedy nie mamy, co ze soba zrobic, kiedy meczy nas czas, ktory zatrzymal sie gdzies po kolacji, a nie dotarl jeszcze do pory wieczornej ablucji przed pojsciem do lozka, kiedy w telewizorze nie pozostalo juz nic do zobaczenia, kiedy rozmowa nijak sie nie klei, kiedy w powietrzu konsternacja zmieszana z desperacja osiaga maksymalne stezenie, kiedy do glowy wpadaja najrozniejsze pomysly typu: obejrzyjmy film z bozego narodzenia!
o! wybawco z niewygodnej sytuacji! o! stworco nowej, niewygodnej sytuacji! hehe
play!
koniec lat osiemdziesiatych, boze narodzenie.
ujecie 1.:
po ekranie kreca sie domownicy w cialach sprzed 20 lat, cos mowia, cos robia.
ujecie 2.:
z lewej choinka, pod nia prezenty. zblizenie na prezenty. kamerzysta uchwycil... yyy... wyblaklosc kolorow, niewyraznosc ksztaltow, ale zblizenie bylo! hehe
ujecie 3.:
ooo! i stol bogato zastawiony... talerzami, bo 12 tradycyjnych potraw jest jeszcze w drodze. yyy... przeciez tutaj nie ma kolacji wigilijnej ani 12 potraw! makaron z makaronem w sosie makaronowym hehe
ujecie 4.:
w koncu akcja! stol, domownicy zajeci rozpakowywaniem prezentow. przez ekran przelatuja majtki, koszulki, liry, zabawki, skarpetki... po czym zaczyna sie dyskusja! temat: biale skarpetki! gadaja, gadaja, gadaja... nic nie rozumiem! z trzaskow, szumow, wykrzyknien i urywanych zdan udaje mi sie wylowic jedyny zrozumialy fragment!
...podobaja mi sie mezczyzni w bialych skarpetkach...

a poza tym nudy...

villa maria vol.2

2007-04-27T13:00:00.000+02:00

luigia ma 95 lat, twarz pokryta zmarszczkami, rece pelne siniakow i niewladne nogi. przez caly dzien wpatruje sie w korytarz, bo czeka na swoja corke.
natretnie pyta przechodniow: - znasz Albe? znacie Albe? zna pan Albe? mieszka tu niedaleko. zadzwoncie do niej! powiedzcie, zeby przyszla, ooooo mamma mia. dlaczego ona nie przychodzi? ta corka, ta corka moja?
i zaczyna sie modlic... zdrowas mar... ojcze na... ave maria, madonna cara...
ktos tu szaleje! albo ja, poniewaz L wydaje mi sie byc calkiem normalna, albo ona, bo cos tu jednak nie gra... placze.

czuje sie jakos dziwnie, jak na mojej pierwszej kolonii, kiedy mialem 6 lat. (qrva, 20 lat temu!!)
wtedy tez nie wiedzialem, co sie dzieje, kiedy zaplakane dzieciory z mojej grupy ustawialy sie w kolejce do telefonu, zeby uslyszec swoich starych. a ja... hehe... siedzialem na podlodze i byc moze po raz pierwszy w zyciu poczulem samotnosc... bo do mnie nigdy nie dzwonili, do mnie nigdy nie pisali, do mnie nigdy nie przyjezdzali.

ohohohoho! modlitwy zostaly wysluchane! w koncu korytarza pojawila sie jakas staruszka. tak, to jej corka. podobnie jak matka z twarza pokryta zmarszczkami...

wrocLOVE

2007-04-26T11:33:00.000+02:00

(roberto zniknal w zeszlym roku, ja zreszta tez. alice wyjedzie za kilka dni, ivan za kilka tygodni. z naszej grupy cattivistycznej we wroclawiu zostanie tylko aga i miasto...)

villa maria - szpital z widokiem na morze

cztery godziny przy natretnie brzeczacej jarzeniowce na krzesle z widokiem na morze. czas plynie powoli, powolutko, powolutenko, materializujac sie w postaci kroplel spadajacych nieublagalnie w kroplowce. kap, kap, kap...

czytam - tym razem zabralem ze soba prousta, bo miller z de sadem maja jakis niezdrowy wplyw na mnie - zerkajac co jakis czas na A, na wspolpacjentki, na kolejnego jezusa na scianie. pacjentka X spi pochrapujac, pacjentka Y lypie na mnie swoim jednynym zdrowym okiem, zastanawiajac sie: a co on tu do cholery robi, ten lo straniero!? panuje cisza, senna, smiertelna cisza...

pacjentka X przebudzila sie i patrzy w sufit. ciekawe, o cyzm mysli? o nadchodzacej smierci? o mezu, byc moze umarlym? o rodzinie, ktora jej nie odwiedza? pewnie mysli o przerywanym snie bez snow, ktory tak bardzo meczy. zamyka oczy. spi, by obudzic sie za jakis czas, by ponownie zasnac ze swiadomoscia, ze za moment otworzy oczy... jak pies uganiajacy sie za wlasnym ogonem.

przechodza mnie ciarki, jakby ...yyyy... jakby powachala mnie smierc, zanim odeszla z pustymi rekami. w sali 24 zadnego zgonu.

mały pomysł

2007-04-25T16:33:00.000+02:00

świat jest naprawdę duży

pachnie wiosna...

2007-04-24T12:48:00.000+02:00

czasem mnie przeraza, innym razem mnie zdumiewa - prowincjonalan pewnosc siebie!
ta pewnosc, z ktora ktos, kto nie wie, nie widzial, nie byl, nie poczul, nie slyszal - moze sie wypowiadac o tym, jak to sie zyje w miescie Rz, Mi czy Wr. to przekonanie, ze ma sie absolutna racje, bo X tam byl, bo Y powiedzial, bo Z widzial...
stereotyp zasadzony na wiesciach zaslyszanych, stereotyp praktycznie nie do obalenia!
bo co ja tam moge wiedziec? mam przeciez ... lat!
... generalnie nudy...
poza tym wiosna! pachna akacje i nie daja mi spac :)

fiera a porto san giorgio

2007-04-23T11:55:00.000+02:00

lokalny festyn z okazji dnia swietego jerzego...
miasto pelne ludzi, ale przede wszystki mlodziezy, ktora wykorzystuje doskonala okazje do lansu... (heheh po raz pierwszy zetknalem sie z tym slowem w bosni! uzywala go moja partnerka, kiedy wieczorami wychodzilismy alkoholizowac sie po pracy)
wszyscy wypacykowani, odstawieni, w markowej odziezy z okularami a la rambo na wyzelowanych wlosach, bueeee jebeni, metroseksualni sminkeri!
nie chodza, unosza sie 10 cm nad ziemia w swoich oblesnych butach za 230 euro, ktorych nie kupilbym najgorszemu wrogowi, ale moc marki jest tu silniejsza... przyciaga wzrok, winduje pozycje spoleczna szczesliwego posiadacza.
moze to przez buty, moze to przez proznosc, moze to przez proznie w ich glowach...
w kazdym badz razie wszyscy sa swiecie przekonani o swojej boskosci.
banda narcyzow, ktora zeszla z tasmy w fabryce produkujacej latin lowersow. rzygac sie chce! co drugi wyglada jak pajac, co trzeci jak brat blizniak tego, ktory przed chwila kolo ciebie przeszedl, co czwarty uzywa nadmiernej ilosci perfumow, co piaty przedawkowal zel... itd.
bueeeee

a kobiety? przynajmniej one wygladaja w miare normalnie.

please excuse - Roman G.

2007-04-20T10:47:00.000+02:00

Dziwna propaganda, nie?
Ale... sex sells, as we all know.

anziarium europeum

2007-04-19T20:10:00.000+02:00

wloskie szpitale pelne sa starych ludzi, smierdzacych starymi ludzmi, zachowujacych sie jak starzy ludzie, jak zestarzale dzieci. wloskie szpitale smierdza niewiele mniej niz polskie. wloskie szpitale maja w dupie swoich pacjentow bardziej niz polskie. wloskie szpitale nie karmia najlepiej. we wloskich szpitalach znajduja prace setki opiekunek z europy wschodniej.

w jednym z takich szpitali przyszlo mi spedzic szesc godzin, siedzac obok mojej sympatycznej staruszki od szczoteczki, czytajac millera i co jakis czas zerkajac w strone wspolpacjentki oraz jej meza.

jezus pokryty kurzem wisial na scianie i patrzyl na nas z gory. na baseny pelne moczu i innych ekskrementow, na pielegniarki dozujace leki, na lekarzy obchodzacych pacjentow, na pielegniarki myjace niesforne czesci ciala pacjentek, na pielegniarki szukajace zyly do zainstalowania kroplowki pacjentkom, na pielegniarzy od rehabilitacji, na staruszki spiace, staruszki gaworzace, staruszki dokazujace, staruszki jedzace, staruszki pijace, staruszki siedzace, staruszki lezace, staruszki oddajace sie czynnosciom fizjologicznym... nie, masturbacji raczej nie.
i na nas... odwiedzajacych.

czytalem millera. fragment o Germanie - kurwie, o przyjemnosci, jaka daje jej krocze. o tym, jak to pierdoli sie z toba i wydaje ci sie, ze jestes w raju, iz jest jakos niepowtarzalnie, a ona przeciez robila to tak samo z wszystkimi dotychczas, zrobi to tak samo z kazdym nastepnym...
podnosze wzrok i widze dwie staruszki. na 99% jestem pewien, ze wyszly za maz jako dziewice, nie mialy innego penisa poza TYM jedynym! i pewnie nigdy nie zastanawialy sie na glos: rety, nie moge uwierzyc, ze jestes tym ostatnim...

dzieli nas zaledwie jedno pokolenie. dzieli nas przepasc, bo my zostalismy dotknieci tradem pauperyzacji. zbyt wczesnie zaczynamy, zbyt czesto zmieniamy, nie wiemy, czego szukamy, jestesmy zbyt powierzchowni...

bla, bla, bla... pierdolenie!

to, co mnie zdziwilo najbardziej, to fakt, ze miedzy tymi staruszkami bylo cos prawdziwego, co przetrwalo wszystkie te lata, wszystkie utracone zeby, wlosy, wszystkie zmarszczki, obwisla skore, piersi, ogromny brzuch etc. w wieku szescdziesieciu kilku lat oni wciaz zartowali, kokietowali sie nawzajem itd. ona przykuta do lozka, on 24 h na dobe w szpitalu przy niej!

ubi tu Caius, ibi ego Caia

per una ragione che ancora non sono riuscito a penetrare

2007-04-18T16:40:00.000+02:00

miller gada do mnie po wlosku, a ja nie rozumiem dlaczego najwazniejsze dyskusje mojego zycia musze prowadzic w jezyku, ktorego nawet nie znam? bueee
w kazdym badz razie miller gada... o penisach.
czasem gada do rzeczy, czasem od. szczyci sie swoim dwudziestocentymetrowym kawalkiem skory, ktory co kilka stron wypelnia sie krwia i przenika ruchliwe otchlanie Tanii, Llorety i innych kobiet, zalewajac je smierdzaca sperma. czasem go nie rozumiem i szlag mnie trafia, kiedy musze zerkac do slownika co drugie slowo... ale czytam cierpliwie, poszerzajac moj slownik wyrazow niesfornych. i mysle sobie... ze tak na prawde, to on mial malego i dochodzil po dwoch, trzech minutach, tylko tak pierdoli, bo glupio mu sie przyznac! no bo jak to? wielki pisarz musi miec wielkego penisa!
(mickiewicz to mial przynajmniej ze 25! a dlugosc skory wspolczesnych noblistow jest proporcjonalna do ilosci splodzonych stron i odwrotnie proporcjonalna do wieku, w ktorym otrzymali swoja nagrode heheh)
... wyszukuje w pamieci autorow...
do tej pory chyba tylko u Popovicia spotkalem sie z seksem przereklamowanym... cala reszta nie miala jaj, by powiedziec, ze im nie stanal, iz nie mogli dojsc, ze im opadl, iz doszli zbyt szybko etc.

jest goraco, w korytarzu siedzi pachnaca kobieta... krew splywa mi do...